Alweer een mening

Waarom is Keizer Knetter?

2011-06-01T22:00:00.004+02:00

Keizer was het een beetje zat om alweer een mening te hebben. Hij werd er eigenlijk een beetje knetter van. Want meningen, daar zijn er eigenlijk al meer dan genoeg van. Het loopt zelfs de spuigaten uit, als je het Keizer vraagt.

Die hele vrijheid van meningsuiting is dan ook een zwaar overschat dingetje. Knetter zijn, en dan het liefst knetterend, met donder, bliksem, hagelbuien en de hele einde-der-tijden-mikmak erbij , dat is toch veel interessanter?! En als het dan niet interessanter is, dan is het in ieder geval een stuk minder ingewikkeld. Want dat is ook al zoiets. Ingewikkeld doen als het knettersimpel kan.

Daarom is Keizer enorm te spreken over de webruimte die hij mag gebruiken bij Dondersteeg. Goeie site is dat. Wordt dat. Ga daar ook eens kijken! Of nee, ga daar eens heel vaak kijken! En ga dan op weer naar Knetter om te ervaren waarom Keizer Knetter is. Zullen we het zo afspreken? Zie je nou wel, het hoeft allemaal niet zo moeilijk te zijn. Het moet alleen wat meer knetteren. En knisperen. Knuffelen mag ook, maar dat is dan weer heel wat anders.

O, en dan nog even dit: Hier en daar kan het geen kwaad om de teksten op Knetter met wat mediterraan zeezout te nuttigen. Het is maar dat je het even weet! Knetter ze!

Ga eens dood! En vlug een beetje!

2011-05-31T14:00:00.000+02:00

Het moet nou maar eens afgelopen zijn.Het loopt de spuigaten uit, de mensen in Nederland zijn steeds vakeren steeds langer ziek. En oud. Of anderszins krakkemikkig. En dat isnog niet zo erg. Veel erger is dat dat ook nog allemaal hartstikke duur kost! Jazeker! Want de zorgkosten in ons land zijn de afgelopen30 jaar gestegen van zo'n 6 miljard naar ruim 60 miljard! En dat zijnheel veel euries! Daar kunnen enorm veel snelwegen van aangelegdworden, en daarmee kan het behoud van de hypotheekrenteaftrek primagefinancierd worden. Of we kunnen er wat van die kekke JSF's voorkopen.

Dat hele ziek zijn is gewoon een linksehobby! Een beetje zieltogend liggen niksen in bed, of labbekakkerighangen in een rolstoel, en daar dan ook nog geld voor krijgen. Dat isnatuurlijk allemaal bedacht door die socialisten en communisten.Gezonde mensen zijn namelijk nooit ziek. En ook het ouder en daardoorhulpbehoevend worden levert de hardwerkende burger helemaal niks op.Stel je voor dat die hardwerkende burger daardoor straks zijn 2e automoet verkopen, of de vijfsterren-meivakantie naar Turkije niet meerkan betalen.

Dat moeten we niet willen mensen!Doodgaan is veel rendabeler dan ziek zijn, vooral als dat een beetjesnel gebeurt. En liefst zonder al te veel rommel en rompslomp.

Dus daarom weg met het PGB, diemensonterende linkse hobby! Gewoon doodgaan. Zo moeilijk is dathelemaal niet. Waar een wil is, is een weg.

En bent u ouder dan de wettelijkeAOW-leeftijd? Dan krijgt u binnenkort een oproep zodat u op eenefficiënte manier geruimd kunt worden. Want die AOW kost ook alleenmaar geld wat we liever voor gezonde, hardwerkende mensen gebruiken.

Tot zover deze regeringsverklaring.

Zomaar zondag

2011-05-29T21:30:00.000+02:00

In de verte weerklonk het geluid van een ontploffende olifant. Het was dus alweer een doodgewone zondag. Hij voelde gerommel in zijn buik, en besefte dat hij de gang naar het toilet niet al te lang meer kon uitstellen. Hopelijk was het dit keer zonder al te veel bloed. Hij kon wel eens een meevallertje gebruiken. Zuchtend richtte hij zich op.

Opstaan was allang niet meer het begin van een nieuwe dag, maar vooral meer van hetzelfde. Het doodshoofdaapje had op hem zitten wachten en besprong hem toen hij de slaapkamer uitslofte. Dat deed hem beseffen dat er weer gejaagd moest worden. Giraffenbiefstuk, dat had hij al een tijdje niet meer gegeten. In de wc-pot lag geen bloed. Gelukkig maar.

---
ook geplaatst op 120w.nl

Geen woorden

2011-05-29T10:14:00.002+02:00

Het kostte haar zichtbaar moeite. Zehad er nog nooit met iemand anders over gepraat. En ze had ereigenlijk ook nooit met iemand anders over willen praten. Ze had hetwillen vergeten, willen verdringen. Ze had ervoor willen zorgen dathet nooit gebeurd was. Maar dat kon niet, daar was ze intussen welachter.

En nu, met hem, nu moest ze eigenlijkwel. Want met hem wilde ze verder, wilde ze meer, wilde ze alles.Maar ze kon de woorden niet vinden. En daarom liet ze hem een stukjevan haar toenmalige dagboek lezen. Ze keek angstig toe terwijl hijhaar woorden las.

Niet gewild

Toch gedaan

Niet gehuild

Geen enkele traan

Hij was sprakeloos. Een traan welde op.

---

ook geplaatst op 120w.nl

Om gek van te worden

2011-05-28T14:31:00.003+02:00

Hij zuchtte eens diep. Zoals hij dat alvaker gedaan had. De moedeloosheid steeg vanuit zijn tenen langzaamnaar zijn hoofd, bezit nemend van zijn hele wezen.

Waarom moest er nou elke keer opnieuwoveral een probleem van gemaakt worden? Wat was nou de lol van datonophoudelijk spijkers op laag water zoeken? Het was allemaal zo leuken verfrissend begonnen, met die spontane ontmoeting, waarbij de vonkvoelbaar over was gesprongen toen ze elkaar voor het eerst in de ogenhadden gekeken.

Genoten had hij van de weken dievolgden. Het was alweer te lang geleden dat dat soort opwinding zichmeester van hem had gemaakt. Dat realiseerde hij zich, en ook daaromhad hij zich voorgenomen om van elke gelegenheid te genieten zonderdaarbij moeilijke en ingewikkelde vragen te gaan stellen. Niet aanzichzelf, niet aan haar. Niet nu. Nu was het moment dat verleden nietbestond en toekomst nog ver weg was. Nu was fijn, mooi, lekker, leuken plezierig. En geil. Dat zeer zeker. Ze kende haar pappenheimers opseksueel gebied en had hem dingen laten voelen die hij nog nieteerder gevoeld had. Misschien was ze niet de allerknapste van allevriendinnen en bedgenotes die hij in zijn zwalkendevrijgezellenbestaan gehad had, maar toch zeker wel de allergeilste endegene met de meeste fantasie.

Zijn gedachten gingen terug naar zijngestrande huwelijk. Destijds was het, net zoals nu, begonnen metkleine ergernissen. Dingen waar hij zelf nooit over nagedacht hadwerden opeens enorme problemen, er moest steeds weer van allesuitgelegd en verklaard worden. Als hij eens een keertje knipoogdenaar een oude stapvriendin die ze bij toeval in de stad tegenkwamenbijvoorbeeld. Of als hij een melig geintje maakte met zijn broers. Naverloop van tijd was hij zijn spontaniteit volkomen kwijt geraakt, enbegon zich zelf ook aan allerlei futiele details te storen. En datwas veel te lang doorgegaan, al kwam hij daar pas veel te laatachter. Gelukkig hadden ze nog geen kinderen, zodat de scheiding nietzo heel veel om het lijf had. Het had er echter bij hemzelf wel flinkingehakt. Hij merkte dat hij zijn onbevangenheid kwijt was geraakt,het jongensachtige dat hij altijd zo gekoesterd had. En het had flinkwat tijd gekost om weer op zijn eigen spoor terecht te komen.

Juist nu dacht hij eindelijk iemandgetroffen te hebben die op dezelfde lijn zat. Geen gezeik, genietenvan het leven, tijd voor elkaar en niet voor lullige details.

Zou het dan toch in hemzelf zitten? Zouzijn hang naar het jongensachtige eigenlijk alleen maar betekenen dathij het verdomde om volwassen te worden, om te beseffen dat er in eenrelatie ook geïnvesteerd moest worden?

God, wat haatte hij die uitdrukking!Investeren in een relatie. Investeren deed je in een bedrijf, of inaandelen, of wat dan ook. Maar toch godverdomme niet in mensen, invriendschap, in een relatie?! Dat moest spontaan zijn, vanzelf komen,uit je hart, vanuit je ziel.

Maar tegelijkertijd was hij helemaalstapelgek op en van zijn nieuwe vlam. Ze had hem aan haar handmeegenomen naar werelden waar hij nooit een voet over de drempel haddurven zetten, waar hij zichzelf heel lang te simpel en provinciaalvoor had gevonden. En dat wilde hij niet kwijt. Maar hij wildezichzelf ook niet kwijt. Niet weer.

Ze kwam de kamer weer binnen. Zoals zijalleen dat kon. Ze keek hem aan, en hij wist dat hij kansloos was.Hij vloekte binnensmonds, en lachte om zichzelf.

Ze grinnikte.

Ongelooflijk gewetenloos

2011-05-26T13:12:00.001+02:00

Soms vraag ik me zomaar af hoe je een geweten kan hebben als je alles wat in een antiek boek staat voor waarheid aanneemt. Vandaag is zo'n dag, omdat er weer eens wat trouwambtenaren last schijnen te hebben van hun geweten. Ik denk dat die trouwambtenaren helemaal geen geweten hebben, maar gewoon teveel in dat antieke boek hebben gebladerd.

En daarbij: Wie zijn zij dan, en waar halen ze het gore lef vandaan om te oordelen en veroordelen? Ze zijn in dienst van de staat, en daardoor gebonden aan het wetboek, en niet aan dat antieke boek. En als dat in strijd is met hun 'geweten', dan is er altijd nog de LOI-cursus Biblebelt-Predikant. Met gratis zwarte kousen. Ongelooflijk toch!?

ook geplaatst op 120w.nl
plaatje gejat van de fijne refo-site refoanders.nl

God verdomt het

2011-05-24T09:29:00.002+02:00

En God kwam tot hem en sprak.

'Zeg knul, hou eens op met dieflauwekul. Ik besta helemaal niet, en met wat er in die stoffigeboeken staat heb ik al helemaal niks te maken!'

Kees keek hem verbijsterd aan. Hoewelhij altijd zijn woordje klaar had was hij nu even volkomensprakeloos. God zag zijn verbazing en ging verder.

'Ja, nou ben je wel stil. Dat zou jevaker moeten doen. Met die domme praatjes van je. Man man man!'

Kees hapte naar adem en voeldeverontwaardiging vanuit zijn binnenste opborrelen. Want het mocht danwel God zijn die tot hem sprak, maar dit was wel behoorlijkrespectloos. Maar God zou God niet zijn als hij geen gedachten konlezen.

'Wat nou respectloos? Weet je watrespectloos is? Je hele leven rondzwaaien met een stoffig boek, endaarmee je naasten terroriseren. Het is een boek, zoals er miljoenenandere boeken bestaan. Je gaat toch ook niet de geschriften vanHeleen van Royen tot in de kleinste details uitpluizen en daarop jeleven baseren?'

Een blos van schaamte kwam op Kees'wangen. Natuurlijk wist God dat hij stiekem, zonder dat iemand hetwist, de boeken van Heleen van Royen had verslonden. Daar had hijveel genoegen aan beleefd, al had hij dat nooit met iemand kunnendelen. Hij had ook vaak gedroomd van Heleen, en dat wist Godnatuurlijk ook. Berouw sloop in zijn blik. Kees wilde wat zeggen,maar hij kreeg de kans niet. God ging verder.

'En weet je waar je eens heel snel meemoet ophouden? Met dat gezeik over vrouwen en homo's. Vrouwen zijncool, en homo's zijn geil! Maar dat is ook wel eens andersom,afhankelijk van mijn stemming.'

God begon zich nu op te winden.

'Ik word er godverdomme helemaalberoerd van wat er zogenaamd uit mijn naam allemaal uitgevretenwordt. Stelletje idioten, dat zijn jullie! Er zijn genoeg mensen diewél snappen dat ik helemaal niet besta, maar figuren zoals jij, metje moraliserende kutvingertje en je gezeik over zondagsrust verneukenhet voor de normale mensen. En dat gezwets over hetscheppingsverhaal, tsjongejongejonge. Denk toch eens na man!'

Kees sloeg schuldbewust zijn ogen neer.Hij wist dat hij er het zwijgen toe moest doen, want ondanks zichzelfbesefte hij dat hij er altijd naast had gezeten. Dat hij zijn levenhad gebaseerd op wat losjes geschreven sprookjes. Hij had betermoeten weten.

'Je komt een stuk intelligenter overals je er het zwijgen toe doet. Hou dat maar eens een tijdje zo, jehebt al genoeg onzin uitgekraamd voor de rest van je leven. Verrektegek!'

Het besef dat hij zijn leven enopvattingen had gebaseerd op verzonnen verhaaltjes over iets wat nietbestaat maakte Kees nederig. Tegelijkertijd snapte hij dat het nieteens zo moeilijk zou zijn om dingen recht te zetten. Gewoon normaaldoen, mens zijn, iedereen als je gelijke behandelen, begrip,compassie vanuit je eigen hart, en niet vanuit een stoffig boekwerk.

God keek hem indringend aan, en zag dathet goed was.

'Ik denk dat ik wel duidelijk genoegben geweest. Met je staatkundig gereformeerde kutpartijtje. Flikkertoch op, eikel!'

Hij schiep er genoegen in om het er nogeven flink in te wrijven, maar wist ook dat het zo wel genoeg was.

'Zo dan. Dat was dat. Nu ga ik weerverder met niet bestaan. Maar laat ik niet merken dat je straks weerin je oude fouten vervalt. Want ik verdom het om steeds maar weervoor jullie slappe gezever op te moeten draaien. Ik ben het spuug enspuugzat! Is dat duidelijk, knul?'

'Ja God. Sorry God.'

'Mooi zo. Ik ga er weer vandoor. Liefzijn voor elkaar, denk eens aan een ander. Geef elkaar de hand, weesvoor iedereen charmant. Geen geleuter, geen geteuter, het is tochniet zo zwaar.

Toedels knul!'

En met een zwierig gebaar ging Godverder met niet bestaan.

Eergisteren...

2011-05-23T09:39:00.010+02:00

Toen gisteren nog vandaag was, wasovermorgen morgen. En eergisteren nog maar net voorbij. Morgen iseergisteren een van die dagen waar in het Nederlands geen apartebenaming voor is. Dat is eigenlijk wel jammer, want de dag dievandaag nog eergisteren is en gisteren gisteren was was een leuke,mooie en heuglijke dag.

Het was sowieso een zonnige dag. En hetwas warm. Dat gaat vaak samen, maar vaak ook niet. Zo is het in dewinter ook vaak zonnig, maar dan is het ook vaak ijskoud. Maar datwas eergisteren dus niet zo. Het leek zelfs wel zomer. Maar dat washet niet, hoewel veel mensen zomers gekleed waren. Maar dat kwam danweer door de temperatuur.

Op de dag die eergisteren vandaag was,was het in het hele land zomers lenteweer. Maar op sommige plekkenwas het net wat zomerser dan op andere plekken. Zoals bijvoorbeeld ineen niet nader te noemen Overijsselse provinciehoofdstad. Voor hetgemak zal ik die stad Zwolle noemen, want dat leest wat prettiger. Enhet scheelt mij tikwerk. Want als ik steeds 'Overijsselseprovinciehoofdstad' zou moeten intikken in plaats van 'Zwolle' zoudenmijn vinger- en polsgewrichten zich jaren eerder aan RSI moetenovergeven dan als ik consequent 'Zwolle' zou intikken. Kortom: Als u'Zwolle' leest bedoel ik een niet nader te noemen Overijsselseprovinciehoofdstad.

Zwolle dus. Stad van de Blauwvingers ende Peperbus. Van het voormalige P.E.C., dat zo jammerlijk tot FCZwolle verworden is. P.E.C. stond trouwens voor Prins Hendrik EndeDesespereert nimmer Combinatie. Maar dat geheel terzijde. Want datdoet er niet toe. Want daar gaat het hier niet om. Net zoals het nietgaat over het feit dat Zwolle de geboortestad van mijn vader is. Alwas hij toen nog niet mijn vader natuurlijk, toen hij geboren werd.Dat kwam pas veel later. Maar dat is meestal zo, dus daar hoevenverder geen woorden aan vuil gemaakt te worden. Al zou dat misschienook wel weer leuk zijn. Maar omdat ik het woord maar inmiddels al tevaak heb gebezigd in deze woordenbrij zal ik maar verder gaan waar ikgebleven was. En dat was in Zwolle. Nul Achtendertig. Eergisteren.

Omdat toeval niet bestaat was de dagdie gisteren nog gisteren was ook de dag waarop de wereld zoals wijdie kennen zou vergaan. De dag des oordeels. Zo stond het volgenssommige mensen tenminste te lezen in de Bijbel. Sommige mensen hebbennou eenmaal niks beters te doen dan in oude boeken te lezen wat erniet staat. En dan heb je ook nog mensen die heel hard gaan staanroepen over wat ze niet gelezen hebben. Maar meestal hebben de mensendie roepen het zelf niet eens niet gelezen, want dat hadden anderemensen niet gedaan. En die hadden het dan weer verteld aan mensen diegraag wat roepen tegen andere mensen. Omdat ze denken dat dat goed isvoor die andere mensen. Dat veel andere mensen daar helemaal niet vangediend zijn, daar staan ze dan weer niet bij stil. Terwijl dat somsbest goed is, om even ergens bij stil te staan. Maar niet te lang,want voor je het weet is morgen eergisteren.

Maar nu is eergisteren nog de dag dat het indie niet nader te noemen Overijsselse provinciehoofdstad ontzettend goed toevenwas. En daarover gaat dit blogje dus.

Wat Robert Keizer met bovenstaandeeigenlijk wil zeggen zal waarschijnlijk altijd een raadsel blijven.Wel wil hij Theo, Carel, Karin, Ellen, Aaltje en Peter bedanken vooreen zeer geslaagd en uitermate gezellig samenzijn in Zwolle.

foto's gemaakt door Ellen. Behalve eentje.

Sex in the city

2011-05-22T13:33:00.004+02:00

Paars met swarovski-kristallen!Stomverbaasd stond ze voor het raam van de sexshop te kijken. Ze keekangstig om zich heen, bevreesd als ze was dat iemand haar in dezebuurt zou zien. De roddels konden immers genadeloos zijn.

Toch kon ze haar blik niet afhouden vande in de etalage uitgestalde artikelen. Ze had altijd geleerd datgenieten van sex zondig was, dat God het menselijk lichaam daarvoorniet geschapen had. Maar ze had zo langzamerhand haar twijfelsdaarover. Er moest toch meer zijn tussen Hemel en Aarde dan alleenGod's woord? Braaf en godvrezend was ze opgevoed, de zondagen altijdgewijd aan de Heere. In de kerk had ze haar man leren kennen, waarmeeze inmiddels drie prachtige kinderen had. Door haar kinderen wist zeintussen wat 'houden van' betekende, wat liefde was en hoe dat voelt.

Ze was er een tijdlang behoorlijk doorin de war geweest. Altijd was haar verteld dat God Liefde was, en dathad ze ook geloofd. Pas toen ze zelf had ervaren hoe het is om échtvan iemand te houden kwamen er barstjes in haar Heilige Geloof. Wanthoe kon je van iets houden waarvan je niet eens zeker wist dat hetbestond? Hoe stond dat in verhouding met het houden van haar eigenkinderen? Steeds vaker en steeds meer was ze gaan twijfelen over aldie opgelegde regeltjes die in een boek zouden staan. Een boek datduizenden jaren oud was. Ze was voor zichzelf tot de conclusiegekomen dat het voor haar gevoel niet klopte. Tijden veranderden, demens had zich verder ontwikkeld, de wereld was een hele andere dan dewereld van duizenden jaren terug.

Toch bleef haar opvoeding enachtergrond haar wel parten spelen. Ze voelde veel remmingen bij haarnieuwsgierigheid, haar drang om de wereld te ontdekken. Een anderewereld dan de wereld die tot nu toe de hare was geweest.

Via internet was die andere wereldlangzaam voor haar open gegaan. En zo was ze erachter gekomen dat erbehalve liefde van het soort dat ze voor haar kinderen had ook nogeen liefde van een andere categorie was. Of misschien was lust eenbetere benaming. Maar het woord 'lust' had een negatieve klank doorde jarenlange hersenspoeling die ze in haar beslotengeloofsgemeenschap had ondergaan. Ze had al die tijd niet betergeweten. Nu wílde ze beter weten. En vooral meer. En vooral ookvoelen. Meer voelen, beter voelen.

In de chatgesprekken met Anita was dewereld al een beetje voor haar opengegaan. Steeds vaker en steedsmeer durfde ze zelf ook haar fantasieën te uiten. De zwoele enerotisch-getinte warmte in de chats met Anita prikkelden haarmaagdelijke lustgevoelens ten opzichte van andere vrouwen. En als ze's avonds in bed lag betastte ze zichzelf met andere vrouwen in haargedachten. Ze liefkoosde en streelde haar eigen pronte borsten op een manier zoals haar man nooit zou doen. Hij was meer van de functionele sex, ietswat er verplicht bijhoorde. Doordeweeks was hij vanwege zijn werkmeestal de hele week van huis, vrijdagsavonds was hij moe, en dezaterdagavond was al jaren gereserveerd voor een half uurtjerecht-op-en-neer sex. Geen voorspel, eigenlijk altijd alleen zoenenzonder tong en neuken in hetzelfde standje. De missionarishouding, zowist ze nu.

De wekelijkse sex was voor haar man netzoiets als het wekelijks bewateren van de planten; iets dat er bijhoorde, een soort van noodzakelijk onderhoud. De kamerplanten werdenechter vochtiger dan zij ooit geweest was. Tot voor kort. Dezinnelijke chats met Anita en haar eigen erotische fantasieënbezorgden haar geheel nieuwe fysieke ervaringen en sensaties.

Terwijl ze mijmerend voor deetalageruit stond streelden haar handen onbewust haar eigen borsten.Ze voelde dat haar tepels zich verhard hadden, en ze voelde ook datze in haar broekje steeds vochtiger werd. De groeiende opwindingverdreef haar angst, en ze voelde de blosjes op haar wangen gloeien.Ze keek naar de deur van de sexshop. Zou ze er al zijn? Het was nogmaar een paar minuten voor het afgesproken tijdstip.

Opeens voelde ze een zachte vrouwelijkehand op haar schouder, en een andere hand die haar linkerborst tederbetastte. Ze voelde harde vrouwentepels tegen haar rug drukken, envoor ze er erg in had werd haar linkeroor geliefkoosd door een hemelszachte en warme vrouwentong.

'Maria?' klonk het zoetgevooisd enbijna fluisterend.

Haar ademhaling was even gestokt, en ophetzelfde moment voelde ze het vocht door haar broekje heendruipen.Dit was heerlijker dan ze had durven dromen. Ze draaide zich om enkeek recht in de diepbruine ogen van Anita. Anita's tong drukte zichteder tussen haar lippen, en raakte het puntje van haar eigen tong.Ze voelde een bovenaardse lichtheid in haar hoofd, en onweerstaanbarekriebels in haar onderbuik.

'Ga je mee? Ik woon hier vlakbij, mijnman is niet thuis en mijn kinderen hebben vandaag schoolreisje.'Anita keek met een schalkse blik naar de etalage. 'Die met dieswarovski-kristallen heb ik thuis ook.'

Ze voelde Anita's hand tussen haarbenen. Ze schokte lichtjes van de lustgevoelens die dat teweegbracht.Ze kreunde. Licht duizelend aanvaardde ze de zachte hand in haareigen hand, en ze liet zich gewillig meevoeren tijdens de kortewandeling naar Anita's huis.

Met het openen van de voordeur gingende hemelpoorten open.

Het einde der tijden

2011-05-21T09:48:00.003+02:00

Er zijn van die dagen

dat jaren voorbijgaan

dat leven geleefd wordt

de aarde doet stil staan

Vandaag is zo'n dag

dat tijden zich vinden

en paden zich kruisen

vol gunstig gezinden

Vaak vroeg ik me af

waar was het gebleven

dat tijdperk van glorie

die tijd van mijn leven

Nu weet ik het weer

na jaren van dralen

na knierend gekuier

de tijd komt me halen

Verleden en heden

ze komen nu samen

de toekomst ligt open

tijd leert je beamen

Dit is zo'n moment

dat zin in de dag geeft

dat vroeger ook nu wordt

de tijden doorleefd heeft

Niet vroeger maar nu

niet morgen maar aanstonds

niet kniezen, niet zeuren

in ouderwets Helmonds

ter ere en gelegenheid van een gedenkwaardig enbijzonder moment in de menselijke geschiedenis, of toch in iedergeval in mijn eigen pathetische kutleventje. ;-)

Het stemvee van Wilders

2011-05-20T10:10:00.002+02:00

Gisteren verschafte PVV-leider GeertWilders ons een interessant inkijkje in zijn gedachtenwereld. Hijvond het nodig om de term “islamitisch stemvee” door de 2e Kamerte laten schallen, als aanduiding van een deel van de PvdA-kiezers.

Dat was grof. Volgens onze premier enVVD-kopman Rutte waren Wilders' woorden “zeer ongepast”, envolgens SP-leider Roemer waren het “zeer schofferende woorden”.Over de hele breedte van 's lands politieke scala is men het er dusover eens dat Wilders weer eens behoorlijk over de schreef is gegaan.

Verrassend is dat niet, want Wildersdoet niet anders dan schofferen, provoceren en vooral vaak boos zijn.Zo kennen we de peroxideblondgekuifde PVV-voorman, en zo maakt hijzichzelf steeds verder onmogelijk, al heeft hij dat zelf nog steedsniet in de gaten. Maar we leven nog altijd in een vrij land, waarinGeert mag zeggen en roepen wat hij wil. Dus moet hij maar lekker doenwat hij niet laten kan.

Interessanter is het om eens tebedenken waarom Wilders met de term 'stemvee' op de proppen komt.Populistisch als hij ontegenzeglijk is zal Wilders niet zomaar metdie term gesmeten hebben. Hij heeft echter niet nagedacht over hetboemerang-effect van zijn uitlating. Want aangezien Wilders dusblijkbaar denkt in termen als 'stemvee' zal hij ongetwijfeld net zodenken over zijn eigen kiezers. Kiezers die hij de afgelopen jarenbest knap heeft bespeeld, door almaar te refereren aan het grommendeonderbuikgevoel dat bij veel mensen heerst, door almaar tegen de'oude politiek' te blijven ageren, door het introduceren van demoderne versie van Jan Modaal: Henk en Ingrid. Henk en Ingrid zijnvolgens Wilders de ruggegraat van ons land, degenen die zo'n beetjealle belastingcenten ophoesten waarmee de 'oude politiek' dan zijnverspillende kunstjes doet.

Na de uitspraak van gisteren wordtechter nog duidelijker dat Wilders dat helemaal niet echt meent. DeHenken en Ingrids van ons land zijn niets meer en niets minder danzorgvuldig gerecruteerd stemvee. PVV-stemvee dat zich gewillig voorhet karretje van de Grote Blonde Leider laat spannen. PVV-stemvee datzich kritiekloos en zonder zelf na te denken achter de 'legehuls-ideologie' van de PVV schaart. En zich daarmee laat gebruikenvoor de twijfelachtige dubbele agenda van Wilders en zijn kornuiten.

De meeste Henken en Ingrids levereninderdaad een prima bijdrage aan onze samenleving. Ze verdienendaarvoor respect, net als ieder ander die zijn best doet om iets vanzijn leven en van onze maatschappij te maken. Maar zoals algemeenbekend zal zijn begint respect met zelfrespect. En daar zou het tochmoeten beginnen te wringen, als je een Henk en/of Ingrid bent en opde PVV hebt gestemd. Want in de ogen van de PVV-leider zijn de Henkenen Ingrids niets meer dan stemvee. Zo denkt Geert, dat mag nagisteren duidelijk zijn. En bovendien denkt Geert te moeten denkenvoor de Henken en Ingrids, want stemvee kan dat natuurlijk niet zelf.

Dat zou alle Henken en Ingrids aan hetdenken moeten zetten. En dat denken zou zelfs boven hetonderbuikgerommel moeten uitstijgen. Want een hardwerkendeNederlandse burger laat zich niet zomaar wegzetten en gebruiken alsstemvee. En een hardwerkende en zelfnadenkende Nederlandse burgerhoeft over een aantal jaren niet tegen zichzelf te zeggen dat hij ofzij het niet geweten zou hebben. De Henken en Ingrids hoeven zichzelfdaarvoor maar één vraag te stellen: 'Ben ik PVV-stemvee, of denk ikzelf na?'

De vraag stellen is hem tegelijkertijdbeantwoorden.

Wilt u daar ook saus bij?

2011-05-19T10:56:00.007+02:00

Er zijn zo van die ergernissen in hetdagelijkse leven die na verloop van tijd onder je huid gaan zitten.Die gaan irriteren, en die niet meer weggaan hoe vaak je er ook aankrabt.

Stel dat je met de allerbestebedoelingen met je kinderen naar de McDonald's gaat, zo eens in dezoveel tijd. Of je hebt gewoon zin in een portie verse kibbeling vande lokale visboer.

Dan bestel je dat dus, bij debetreffende medewerker, in je allerbeste Nederlands, en je doet jebest om duidelijk te ar-ti-cu-le-ren, zodat er geen misverstandenmogelijk zijn.

Die zijn er dus ook niet, diemisverstanden. Want de betreffende medewerker gaat aan de slag om jebestelling in orde te maken. Tot zover is er niks aan de hand. Hetzou zomaar een prachtige dag kunnen worden, een dag uit duizendenzelfs. Je verheugt je op het aanstaande smikkelmoment, of op de blijesmulsnoetjes van je kinderen. Het leven lijkt mooi en schijnt je toete lachen.

Het is allemaal zo mooi dat je jezelfafvraagt of dat wel goed kan blijven gaan, want het leven isnatuurlijk niet zonder tegenslagen aan je voorbij gegaan, en je weetinmiddels hoe de wereld in elkaar zit. Toch houd je hoop op die enedag zonder noemenswaardige ellende, die ene dag dat je alleen maarblij bent dat je leeft, dat je mens bent, dat je van het leven maggenieten.

Het is echter maar een kortstondigmoment van hoop, een illusie van levensvreugde. Want de uitermategoed doortrainde medewerker staat al klaar voor de fatale mokerslag,waarmee hij of zij alle goedbedoelde waanideeën over een beterewereld volledig aan diggelen slaat.

'Wilt u daar ook saus bij?'. Op zichwordt de vraag in goed Nederlands en ook nog helder ge-ar-ti-cu-leerdgesteld. Het dringt in eerste instantie dan ook nog niet helemaaldoor. Je was door je verlangen naar die betere wereld niet meervolledig op je hoede voor de klap met de hamer.

Maar je wordt midden tussen je ogengetroffen.

Hoezo haalt die medewerker het in zijnhoofd om die abjecte en infame vraag te stellen!? Als je saus erbijhad gewild had je daar verdomme toch zelf wel om gevraagd!? Waaromword je uit het niets behandeld als een wilsonbekwame verstandelijkgemankeerde!? Waaraan heb je het in hemelsnaam verdiend om optendentieuze en onnodig kwetsende wijze behandeld te worden!?

Woest ben je! Een waas komt voor jeogen, en je krijgt visioenen van rondvliegende ledematen gelardeerdmet liters rondspuitend mensenbloed.

Het rood voor je ogen trekt echterlangzaam weg. Je bent als welopgevoed mens dermate geconditioneerddat je geen gevolg geeft aan je gewelddadige impulsen. Het kost jeflink wat energie om kalm en ontkennend te antwoorden op de vraag vande medewerker.

Je handen trillen bij het afrekenen vanje bestelling, en in plaats van te genieten van de met smaak bereidetussendoormaaltijd of van de eetpret van je kinderen ben je alleenmaar bezig jezelf tot kalmte te manen en de steken in je maag voorzover mogelijk te negeren.

En je weet dat het ook vandaag nietmeer goed komt. Dat ook vandaag weer een dag is dat het leven jeuitlacht in plaats van toelacht. Je maag verkrampt bij dat besef, enje voelt dat je misselijk wordt. Kotsmisselijk van de wereld om jeheen. Je enige houvast is de wetenschap dat je een kalm, evenwichtig,bedaard en fatsoenlijk mens bent. Was iedereen maar zoals jij, danzag de wereld er een stuk beter uit.

En omdat je een rasoptimist bent weetje dat er gelukkig morgen weer een dag is waarop het leven mooi zoukunnen zijn.

Theo en de praatjesmakers

2011-05-18T10:31:00.002+02:00

Er was eens een jongetje dat vanplakplaatjes hield. En van sigaretten. En van bier.

Datzelfde jongetje kon trouwens ookbehoorlijk goed voetballen. In het begin voetbalde hij bij de clubuit zijn geboorteplaats, en daar wisten de trainers eigenlijk niet zogoed raad met hem. Ze zagen wel dat hij goed kon voetballen, maar datgerook en gezuip vonden ze maar niks.

Na een tijdje ging Theo, want zo heettehet jongetje, naar een andere club toe. Bij die club hadden ze nietzo'n probleem met het roken en bier drinken, want ze hadden allanggezien dat de voetbalkwaliteiten van Theo uniek waren.

Het bleek een gouden greep, want metTheo stootte de club door naar de Nederlandse top, en ze wonnen alleprijzen die er maar te winnen vielen. Tussendoor haalde Theo nog weleen domme streek uit, want hij reed zijn auto in de prak, en een vanzijn vrienden raakte zwaar gewond.

Desondanks werd Theo door de supportersin de armen gesloten, ook al omdat Theo gewoon Theo bleef. Bovendienhielden ze in die streek nogal van bier drinken, dus ze snapten Theowel.

Toen kwam er een club die Theo graagwilde hebben. Dat was een club waar gewoon doen niet gewoon was. Eenclub van praatjesmakers, dikdoenerij en grootspraak. Een club waar zevoetballers niet alleen leerden voetballen, maar waar ze die spelersook leerden om zo onsympathiek mogelijk over te komen. En daar warenze heel goed in, in onsympathiek overkomen. Het was dan ook niet zogek dat de meeste voetbalsupporters in de rest van het land eenflinke hekel hadden aan die rare mensen en voetballers van die club.

De meeste mensen vonden het daarom maarraar dat Theo best naar die rare club toe wilde. Want bijna iedereenhad Theo een beetje in het hart gesloten, omdat hij juist altijdzichzelf gebleven was en nooit zo hield van dikdoenerij enpraatjesmaken.

Maar iedereen wist ook dat Theo weleens domme dingen deed. Daar was ie tenslotte Theo voor. En hij gingzijn eigen weg, dat had ie altijd al gedaan. Daar had niemand hemooit vanaf kunnen brengen, en dat had hem uiteindelijk geenwindeieren gelegd.

Uiteindelijk komt het met Theo welgoed, zelfs al gaat hij bij die rare club voetballen. Want Theoblijft zichzelf, en zal zich weinig aantrekken van deblaaskaken-cultuur bij die club. Theo wil gewoon lekker voetballen,en als het even kan daar lekker wat centjes mee verdienen, zodat hij,als ie later groot is, zoveel bier kan drinken als ie maar wil. Ensigaretten roken.

Want Theo houdt van lekker leven. Enmisschien, heel misschien kan Theo die rare mensen bij die rare clubnog wat leren. Dat normaal doen best leuk is. Dat een grote bek enblaaskakerij stom is, en door weinig mensen gewaardeerd wordt.

En misschien, heel misschien leeftiedereen dan toch nog lang en gelukkig. Al zal dat Theo aan zijn reetroesten. Zolang hij zijn plakplaatjes, biertjes en sigaretten maarheeft.

Doen waar je zin in hebt, daar word jegelukkig van. Wat dat betreft is Theo lang de domste niet.

Máxima 40!

2011-05-17T11:46:00.003+02:00

Hoe Wim-Lex het ooit voor elkaar heeftgekregen zal waarschijnlijk altijd een raadsel blijven. Feit is enblijft in ieder geval dat hij ons land heeft verrijkt met eenbetoverende kroonprinses.

Máxima! Alleen haar naam al, met eenklank van verrukking en enthousiasme.

En voor zover wij gewone stervelingenhet kunnen beoordelen past Máxima bij haar naam; ze isenthousiasmerend, sprankelend, stralend en eigenlijk in alles eenmaximale vrouw.

In tijden waarin onze maatschappijpolariseert, waar de tegenstellingen groter en groter lijken teworden, waar fatsoen en respect steeds meer terrein verliezen isMáxima een baken van menselijke warmte, van intelligentie, vanstralende vrouwelijke schoonheid. Een waarachtig Koningin derNederlanden dus.

Máxima! Daar word je toch blij van!Van harte!

ook geplaatst op 120w.nl

De trap op

2011-05-16T17:11:00.000+02:00

Druistig dromend en snoezig snurkendlag ze naast me. De ontwakende zon scheen haar eerste stralen door deniet geheel verduisterende gordijnen. Het zorgde voor een bijnasurrealistische belichting van de wonderschone slaapster naast me. Zehad een tevreden, licht sardonische glimlach rond haar volle lippen,lippen die gisteravond en vannacht nog zo heerlijk zoenden, zo hemelsaanvoelden en mij welhaast extatisch genot brachten.

Wat was ze mooi. Haar lange blondegolvende haren lagen als een halo rondom haar hoofd op en over haarkussen, haar lange wimpers bewogen elegant en minimaal mee met hetachter de gesloten oogleden draaien van de ogen, ten teken dat haardromen inderdaad druistig toeschenen.

Ik lag haar ademloos te bekijken, enstreelde haar zo teder als ik maar kon in haar prachtig gewelfdezinnelijke hals. Nog tederder drukte ik een zachte zoen in dieheerlijk ruikende hals. Ik wilde haar niet wakker maken, deze uit dehemel gevallen sprookjesprinses mocht van mij zo lang mogelijkuitslapen, zodat ik haar een hemels ontbijt op bed kon gaan bereiden.

Eigenlijk was ik daar nooit zo van, vandat hoffelijke en elegante vrouwvriendelijke gedoe. Ontbijt op bed?Bah, daar komen allemaal kruimels van! Kaarsen aan op de slaapkamer?Dat stinkt als je ze uitblaast. Bovendien, de emancipatie was tochvoltrokken, dus geen gezeur over romantiek en tedere gevoelens. Danhadden ze maar niet zo nodig gelijkwaardig moeten willen worden, dievrouwen.

Zulke gedachten werden mij meestalniet echt in dank afgenomen door mijn respectievelijke vriendinnen.Maar dat boeide me niet. Graag of niet. En als het ze niet beviel,dan gingen ze maar lekker naar huis. Lomp, bot, boers, macho. Datsoort dingen.

Al die eigenschappen van mij waren verte zoeken sinds ik mijn goudgelokte droomvrouw op mijn netvlies hadontwaard. Zij was het. Dat wist ik meteen. Dat voelde ik meteen. Enik zag ook meteen in haar blik dat het goed was. En vanaf dat momentkon ik niet meer ophouden met mezelf gelukkig te prijzen, ik danste,ik zong, ik verwerd van eeuwige knorrige brompot tot het stralendezonnetje in alle ruimtes waar ik me maar bevond. En het was heerlijk.Het was geweldig. Het was alsof ik na al die jaren eindelijk mezelfwas. Voor de mensen om me heen was het wel even wennen, maar ook zijhadden al snel in de gaten dat dit goed was. Heel goed. Buitengewoongoed.

Terwijl ik zulke overpeinzingen maaktewas ik inmiddels bezig met het ontbijt voor mijn prachtvrouw, mijndroommeisje, mijn koningin van ondenkbare fantasieën. En ik straaldemaar weer eens. En ik huppelde, en ik floot vrolijke liedjes. Ikperste sinaasappels uit, zorgde voor verse koffie, roosterde watbrood en ik ging ook even snel de tuin in, ondanks mijn schaarsekleding, om wat verse bloemen te plukken voor in het vaasje datzometeen pontificaal midden op het dienblad kwam te staan.

Ik rangschikte met zorg de glazen,borden, kopjes, het bestek, de servetten en het bloemenvaasje, zodathet geheel esthetisch én romantisch verantwoord was en goedgekeurdwerd door mijn eigen kundige blik. Na nog een zwierig dansje door dekeuken pakte ik het dienblad met zorg op, ik opende de deur, en liepde trap op.

Helemaal niks!

2011-05-15T21:47:00.000+02:00

Tsja, en dan gebeurde het toch. Datwaar veel mensen, waaronder ikzelf, bang voor waren. En dan zal jenet zien, want zo gaat dat dan.

Uiteindelijk valt het best meeeigenlijk. De wereld is niet vergaan, en blije ajacieden zijn nogaltijd lelijker dan jammerende ajacieden. Niks nieuws onder de zon.

Kortom: Ajax kampioen. Het interesseertme eigenlijk HELEMAAL NIKS.

Wat me wel ernstig zorgen baart is detoestand van mijn eigen club, het onvolprezen en machtig mooieFeyenoord. We zitten al twee seizoenen opgescheept met een trainerdie als Verlosser binnen werd gehaald maar er na twee jaar HELEMAALNIKS van heeft gebakken. Ik heb het dus over Mario Been. Die alswaarachtig leerling van Bert van Marwijk in zijn eerste seizoenmeeliftte op de laatste stuiptrekkingen van de verzameling(ex-)vedetten die wat jaren eerder als verlossers de Kuip warenbinnengehaald. En dus in zijn eerste seizoen al niks opbouwde, maarlouter aan pappen en nathouden deed.

Nadat de dure vedetten nagenoegallemaal afzwaaiden na het vorige seizoen bleef er een jonge,talentvolle maar zeer onervaren selectie over. Zonder vedetten,zonder ervaren jongens die de boel op sleeptouw konden nemen. Werkaan de winkel voor de trainer dus. Een echte proeve van bekwaamheid.Want een echte trainer kan van talentvolle hongerige jonge honden eenleuk en fris voetballend team maken dat af en toe tegen een zeperdaanloopt, en daar dan van leert. Dat was een mooi scenario geweest. Endat had ook best gekund, want het talent was (en is) aanwezig in deKuip.

Helaas zakte Mario Been volledig doorhet ijs als opbouwtrainer. Op geen enkele wijze wist hij structuur tegeven aan het jonge en onervaren team, en op geen enkele wijze gafBeen blijk van het zelfinzicht dat deze klus voor hem te hooggegrepen was.

Waardoor heel Feyenoord-minnendNederland op 24 oktober 2010 een afgrijselijke dag moest meemaken,want een volslagen stuurloos team ging met 10-0 ten onder tegen eenniet eens briljant spelend Psv.

En zelfs toen trok Been niet zijnconclusies. Zelfs toen parasiteerde hij op zijn Feyenoorderschap enzijn verleden als supporter en speler. Een trainer met een béétjezelfkennis en zelfrespect had toen op zijn minst aangegeven dat dezeklus te hoog gegrepen was.

Feyenoord maakte min of meer zieltogendhet seizoen af, kende nog wel een redelijke opleving in de maandenfebruari, maart en april, met name gedreven door aanwinsten Meeuwisen Ryo, maar blonk ook in die periode uit in grote wisselvalligheiden vooral ideeënloos spel. Waarmee Mario Been eens temeer beweesniet geschikt te zijn voor de klus van opbouwtrainer bij een club alsFeyenoord.

Gelukkig is het seizoen 2010-2011 teneinde en kunnen alle Feyenoorders hun wonden likken tijdens dezomerstop. Waarbij de hoop op een nieuwe, wél capabele trainer inveel roodwitte harten opflakkert.

We kunnen niets anders dan hopen dat de nieuwe Technisch Directeur Martin van Geel zo snel mogelijk een capabele trainer weet testrikken, want anders wordt het seizoen 2011-2012 een kopie van hetafgelopen seizoen, en daarop zit HELEMAAL NIEMAND te wachten.

xx openbaringen (#openbaring2011)

2011-05-14T15:51:00.000+02:00

Ja, het is ECHT echt waar, beste en zeer gewaardeerde lezers! Een verhaal van schrijver dezes is één van de uitverkorenen voor de in het najaar te publiceren verhalenbundel 'xx openbaringen' (werktitel).

Na veel aandringen van met name twittervrienden heb ik enige tijd geleden een verhaal uit mijn toetsenbord weten te wringen en wonder boven wonder wist datzelfde verhaal de juryselectie door Ellen Kiel, Carel de Mari en Theo van Rijn te overleven.

Dit najaar is het dus zover, ik ga de status 'gepubliceerd' bereiken. Dat is een heuglijk en opmerkelijk feit dat niet zonder ruchtbaarheid voorbij mag gaan. U zult op deze plek daarom naar alle waarschijnlijkheid nog wel meer verwijzingen naar de aanstaande publicatie gaan aantreffen.

Voorlopig kan er alvast gespaard worden voor de aanschaf van de bundel, want dat het een collector's item wordt staat nu al vast!

Mocht de aandrang bestaan om te twitteren over dit enorme nieuwsfeit, dan kan dat bij voorkeur met de hashtag #openbaring2011.

15 Mei 2011

2011-05-10T13:06:00.000+02:00

De Damschreeuwer had gelijk!

2011-05-04T11:53:00.000+02:00

We schrijven 4 mei 2010. Exact een jaargeleden. De jaarlijkse Nationale Dodenherdenking op de Dam inAmsterdam werd ruw verstoord door een man die plots begon teschreeuwen en daarmee flinke paniek veroorzaakte.

Verontwaardiging en afkeurende geluidenstegen op uit het land. Was er dan helemaal niks meer waar nogrespect voor was?

De waarheid was dat het respect voor deNationale Dodenherdenking al een kleine twee weken eerder met eenonbeschofte PVV-veeg onder het tapijt verdwenen was. Zoals o.a. MeiLi Vos al opmerkte in haar column meenden de PVV-ideologen dat hetnodig was om in hun op 23 april 2010 gepresenteerdeverkiezingsprogramma (pdf, pag. 35) een zeer twijfelachtige verwijzing naar deDodenherdenking te moeten maken. Destijds zorgde dat voor weinigruchtbaarheid, blijkbaar had alleen de Damschreeuwer hetPVV-programma goed bestudeerd en uitte hij zijn afkeer en ongenoegenop (on)gepaste wijze op een (on)gepast moment.

Ruim een maand later, op 9 juni 2010,bleken er zo'n 1,5 miljoen Nederlanders te zijn die zich wel kondenvinden in het verkiezingsprogramma van de PVV. Uiteraard hadden aldie mensen dat programma nauwgezet bestudeerd en vonden zij dus ookdat je zelfs over de rug van oorlogsslachtoffers je eigen politiekegewin kan botvieren. Of toch niet?

In de discussie die nu op gang komthoor en lees ik weinig PVV-stemmers die zeggen: 'Als ik dat hadgeweten, dan had ik me waarschijnlijk wel bedacht en op een anderepartij gestemd.'

Moeten we daaruit concluderen dat die1,5 miljoen PVV-stemmers het eens zijn met het totale gebrek aanrespect voor oorlogsslachtoffers? Of moet de conclusie zijn dat hetdie 1,5 miljoen Nederlanders geen ruk interesseert wat hunvoorman(nen) allemaal roeptoeteren, als het maar lekker populistisch,anti-links en/of anti-Islam klinkt?

Het in mijn ogen trieste feit is inieder geval dat die 1,5 miljoen Nederlanders er voor hebben gezorgddat de PVV een flinke vinger in de politieke en maatschappelijke papheeft, waarmee die grote groep landgenoten dus ook aangeeft hetwanstaltige disrespect voor oorlogsslachtoffers goed te keuren of opzijn minst te gedogen.

Die gedachte maakt mij boos, misselijken verdrietig. Want waarom moeten godverdomme zelfs die 2 minutenstilte per jaar bezoedeld en gepolitiseerd worden?

Mijn hart zal vanavond in stilteschreeuwen als de Damschreeuwer, want elke oorlogsdode is er één teveel, en de teller blijft desondanks maar doorlopen. En ik hoop metdatzelfde hart dat iedereen vanavond oprecht en wezenlijk zijnrespect toont voor al die mensen die het leven hebben moeten laten.Omdat ze daar recht op hebben, én omdat respect de basis is voor eenbeschaafde maatschappij.

He's dead!

2011-05-02T20:15:00.001+02:00

He's passed on!
This parrot is no more!
He has ceased to be!
He's expired and gone to meet 'is maker!
He's a stiff!
Bereft of life, he rests in peace!
If you hadn't nailed him to the perch he'd be pushing up the daisies!
His metabolic processes are now history!
He's off the twig!
He's kicked the bucket, he's shuffled off his mortal coil, run down the curtain and joined the bleedin' choir invisibile!!
THIS IS AN EX-PARROT!!

Nostalgie

2011-04-30T19:10:00.000+02:00

Waar eens de liederlijkheid hoogtijvierde en de zin van onzin terdege en deerniswekkend diepgaand werdonderzocht, daar resteren nu de herinneringen aan tijden dievervlogen maar desalniettemin nooit en te nimmer verloren zullengaan, al was het alleen maar vanwege de ontzagwekkende hoeveelhedenouderwetse en onomwonden lol die een en ander in de dagen van weleerveroorzaakte en teweeg bracht, met inneming van gepaste hoeveelhedenalcoholhoudende consumpties, en inachtneming van al dan nietliteraire aspiraties die eerlijkheidshalve meer weg hadden vanvoortijdige transpiraties, waarmee de pretendenten zich veelal heldenop sokken betoonden, al zal nimmer het bejubelde hoogtepunt derKuierende Koningszonen in de stoffige vergetelheid geraken.

Kampioen van de harten

2011-04-25T08:01:00.004+02:00

Het kan raar lopen in het leven. Enaangezien wel eens gezegd wordt dat voetbal een afspiegeling is vandat leven kan het dus ook raar lopen in het voetbal.

Feyenoord, u weet wel, die Rotterdamsevoetbalclub op Zuid, maakt het meest bewogen en dramatische seizoenuit de roemruchte historie mee.

Financiële ellende, het ene sportievedieptepunt na het andere, het overlijden van clubiconen Coen Moulijnen Fred Blankemeijer, huilende spelers, huilende fans, ruziëndebestuurders. Het ging maar door, het hield niet op.

Menig andere voetbalclub was erwaarschijnlijk aan onderdoor gegaan. Zo niet Feyenoord. Feyenoord wasaltijd al de club van de hoop, de eeuwige trouw, het geloof in beteretijden. En juist die unieke eigenschappen werden in ditdeerniswekkende seizoen dé redding van deze unieke club.

Na de verschrikkelijke 10-0 nederlaagtegen Psv in Eindhoven, in oktober 2010, huilde alles en iedereen watFeyenoord was. Drie dagen later, bij de thuiswedstrijd tegenmede-laagvlieger VVV, zat de Kuip vol, en maakte het Legioen in woorden gebaar duidelijk dat het ook en vooral in barre tijdenonvoorwaardelijk achter de club bleef staan. Feyenoord won, maar zoulater in het seizoen ervaren dat de gifbeker nog lang niet leeg was.Meer dramatische nederlagen volgden, en het Legioen bleef komen,bleef aantonen hoe diep de liefde zit.

Want dat is het, voor eenFeyenoord-supporter. Liefde. Het is voor ons zoveel meer dan eenspelletje. Het is iets waar je mee opstaat en mee naar bed gaat. Hetis je in slechte tijden ellendig voelen, en in betere tijdeneuforisch en intens blij. Het is niet iets wat je zomaar even uit kanzetten, Het is er. Altijd. Als Feyenoord eenmaal in je hart zit kanje nooit meer zonder. Wil je nooit meer zonder. Het is niet eens eenoptie.

En gek genoeg zorgt een seizoen als hethuidige er juist voor dat die onvoorwaardelijke liefde zich nógdieper in de ziel wortelt. Misschien zíjn we met zijn alleninderdaad wel een beetje gek, want het is maar moeilijk uit te leggenaan mensen die het niet voelen, die het niet snappen.

Feit is dat de liefde voor Feyenoorddoor dit bizarre seizoen dieper zit dan ooit. Feit is dat die liefdebeter voelt dan ooit. Feit is dat je ook, of juist, na weer een zurenederlaag van de daken wil schreeuwen dat je Feyenoorder bent en datje daar verdomd trots op bent. Feit is dat je juist op dat soortdagen ervaart en voelt hoe diep het zit. Uiteraard is het allemaalmaar een spelletje, maar het is wel onze grote liefde die aan datspelletje meedoet. Een stuk van onszelf, in dat prachtige shirt, metdie geweldige en ongeëvenaarde Kuip als thuishaven, met die heiligegouden F in het logo op de borst, met dat unieke, rebelse,luidruchtige, gepassioneerde Legioen.

En toen was er gisteren dethuiswedstrijd tegen Psv. De dag dat de zwaarste nederlaag allertijden gewroken moest worden. De dag van de sportieve revanche. Enhet gebeurde. In een uitzinnige Kuip werden de Eindhovenaren met 3-1naar huis gestuurd, na een heerlijke wedstrijd vol passie,strijdlust, fris en goed voetbal. En het Legioen genoot. Zowel in deKuip als thuis voor de buis. En we voelden dat het goed was. Onsroodwitte Feyenoord-hart glom van trots en blijdschap, en we wistendat Feyenoord voor altijd en eeuwig de Kampioen van onze harten zalzijn.

Karima en Krishma moeten blijven!

2011-04-23T09:29:00.001+02:00

We kennen inmiddels allemaal hetverhaal van Sahar Hbrahim Gel, het Afghaanse meisje van 14 dat methaar familie al tien jaar in Nederland woont en uiteindelijk na veelpolitiek gehakketak een verblijfsvergunning kreeg. Tijdens debehandeling van haar 'zaak' werd duidelijk dat er in ons land veelmeer soortgelijke gevallen zijn; Kinderen die al jarenlang inNederland leven, en volledig meedraaien in onze maatschappij, hunbest doen op school, vriendjes en vriendinnetjes hebben, tevreden enblij zijn dat ze de kans krijgen zelf iets van hun leven te maken.Mogelijkheden die ze niet zouden hebben in hun land van herkomst.

Sterker nog: Met name de meisjes zoudenin 'hun eigen land' een leven hebben dat volgens onze normen enwaarden nauwelijks die naam mag hebben. En voor 'verwesterde' meisjesis het in landen als Afghanistan niets minder dan de hel op aarde.

Dat Sahar uiteindelijk dat wrede lotbespaard is gebleven is prachtig. Vooral voor Sahar en haar familie,maar ook een beetje voor ons land, dat daarmee liet zien dat demenselijke maat nog altijd telt. Feit is echter wel dat er eerst eenrechterlijke uitspraak aan te pas moest komen om Sahar in Nederlandte houden, want als het aan Minister Gerd Leers van Immigratie enAsiel had gelegen was Sahar met haar familie allang teruggekeerd naarAfghanistan. Ook gedoogpartner PVV maakte zich hard voor uitzettingvan het 14-jarige meisje.

Maar er zijn dus meer Sahars.Zoals Karima en Krishma uit het Twentse Hengelo. Twee zusjes vanrespectievelijk 18 en 15 jaar, die al negen jaar in Nederland zijn.Karima en Krishna hebben net als Sahar Afghaanse roots, maar weteneigenlijk helemaal niets meer van hun land van herkomst.

Nanegen jaar in Nederland zijn het hartstikke Hollandse meiden, die hunding doen, naar school gaan en proberen er iets moois van te maken.Afghanistan kennen ze alleen nog van de tv.

Voordeze twee zusjes dreigt nu op korte termijn uitzetting naarAfghanistan, en a.s. dinsdag 26 april wordt waarschijnlijk deterugkeerprocedure in gang gezet met overplaatsing naar hetuitzetcentrum in Ter Apel. Dit zou onder meer ook betekenen dat de18-jarige Karima niet eens meer haar vmbo-t-examen kan doen.

Watbezielt ons in Nederland, dat wij moedwillig dit soort meisjesberoven van hun kansen op een leuk en gelukkig leven? Wat bezieltminister Leers? Wat bezielt regeringspartijen VVD en CDA? Wat bezieltgedoogpartner PVV?

In het regeerakkoord staat letterlijk:

“Hetterugkeer- en uitzetbeleid wordt geïntensiveerd.Bij deuitvoering krijgen gezinnen met kinderen prioriteit.”

Willenwij zo'n land zijn, dat alleen 'eigen volk' als volwaardig beschouwt?Willen wij zo'n land zijn dat hardvochtig en zonder menselijkheidomgaat met mensen die in minder vrije landen geboren zijn? Is gelukalleen voorbehouden aan mensen die toevallig in 'het juiste land' terwereld zijn gekomen?

Devraag stellen is hem beantwoorden...

Foto: TC Tubantia. Filmpje: Rtv Oost

Feyenoord-Psv 11-0

2011-04-18T01:55:00.003+02:00

Het is weer zover. Of noem het een dejavu: Feyenoord-fans willen dat hun club de wedstrijd tegen eentitelconcurrent van aartsrivaal Ajax gaat verliezen.

Deja vu? Jazeker! Want vorig jaar ronddeze tijd was er de wedstrijd FC Twente-Feyenoord, waarbij dezelfdeemoties speelden. Twente móest winnen om titelrivaal Ajax voor teblijven, voor Feyenoord stond er niet zo gek veel meer op het spel.Dit leidde destijds tot bijzondere taferelen: Een verzamelingFeyenoord-fans vond het nodig om tijdens een training van deFeyenoord-selectie het trainingsveld te betreden, om daar de spelersop het hart te drukken de wedstrijd in Enschede maar vooral teverliezen.

Ik geef toe: Destijds vond ook ik hetop voorhand al prima als Feyenoord zou verliezen in Enschede. Nietalleen omdat ik onze aartsrivaal eigenlijk helemaal niks gun, maarook om het enorme gezeik en gejammer dat destijds uit Duivendrecht enomstreken opsteeg omtrent de bekerfinale Feyenoord-Ajax. Door datenorme gezeik en gejammer werd een prachtig affiche volledig om zeepgeholpen doordat de finale werd opgesplitst in 2 wedstrijden, ééntjein pannenkoekenrestaurant de aRENa, en ééntje in 's lands enigeechte voetbalvesting de Kuip.

Ik kan me er nóg boos over maken. Dieemotie speelde dus mee in de gevoelens van veel Feyenoordersdestijds, en vandaar ook dat niemand echt wakker lag van de nederlaagin Twente.

Het 'Helemaal niks in Amsterdam' klonkons Feyenoorders dan ook als muziek in de oren.

Dit jaar is dus de wedstrijdFeyenoord-Psv van cruciaal belang voor de titelkansen van deEindhovenaren. Winst op Feyenoord zou een enorme stap in de richtingvan de eerste kampioensschaal sinds 2008 zijn. En dus ook een enormestap naar wéér een titelloos seizoen in Duivendrecht en omstreken.En ook dit jaar zijn de belangen voor Feyenoord niet bijzonder grootmeer. Het hoogst haalbare is een 8e plaats op de ranglijst, waarmeedeelname aan de playoffs voor de 2e voorronde van de Europa Leaguekan worden afgedwongen.

Het vooruitzicht van nóg meerwedstrijden in een dramatisch seizoen stemt al niet zo heel vrolijkeigenlijk, en mochten de playoffs gewonnen worden dan wacht een barrekwalificatietocht die de seizoensvoorbereiding op het nieuwevoetbalseizoen behoorlijk zal bepalen. De kans dat Feyenoord op diemanier daadwerkelijk alsnog de groepsfase van de Europa League zalbereiken is reëel gezien niet bijzonder groot.

Verliezen dus maar? Alles beter dan deschaal naar 020?

NEE!

De tegenstander van a.s. zondagbezorgde onze mooie club dit seizoen in Eindhoven de meestdramatische dag uit de geschiedenis: Feyenoord werd met 10-0verslagen. Een grotere vernedering dan dat bestaat er niet opvoetbalgebied, en de tranen vloeiden destijds rijkelijk inRotterdam-Zuid.

Tegen díe club zouden we dus met opzetmoeten verliezen? Ik dacht toch van niet.

Er is namelijk ook nog zoiets alssportieve eer, sportieve wraak, revanche. Het gaat zondag om de eervan het rood en wit van Feyenoord.

Er zal gestreden moeten worden,gebikkeld, gevochten, geknokt. Bloed, zweet en tranen moeten eraan tepas komen om Psv met een liefst zo smadelijk mogelijke nederlaaghuiswaarts te sturen. Liefst met 11-0!

Dat een al dan niet klinkende zege opde Eindhovenaren betekent dat aartsrivaal Ajax de kansen op de veelbehuilde 'derde ster' zal zien toenemen, dat is dan maar zo. Want alshet puntje bij het paaltje komt is dat hele Ajax totaaloninteressant. Sure, het is onze aartsrivaal, en het is altijd leukom het daar te zien misgaan. Maar niet ten koste van de eer van onzeeigen club.

Als je als Feyenoord-supporter opvoorhand zegt te kunnen leven met een nederlaag tegen Psv in de eigenKuip, dan is dat realistisch. De thuiswedstrijden tegen de andereclubs uit de top-4 van dit seizoen gingen namelijk allemaal verloren.

Maar als je als Feyenoord-supporterzegt dat je wílt dat Feyenoord verliest tegen Psv, dan klopt er ietsniet in mijn ogen. Dan is de weerzin jegens de aartsrivaal groter dande liefde voor je eigen club, en dan zou je je eens achter de orenmoeten krabben en jezelf afvragen wat Feyenoord voor je betekent. Benje Feyenoorder omdat het veruit de mooiste club van Nederland is, methet trouwste en fanatiekste legioen, het mooiste shirt, het mooistestadion, de geweldige historie? Of ben je voor Feyenoord omdat jetegen Ajax bent?

Zelf weet ik het wel: Feyenoord-Psv11-0!

Brammetje is boos!

2011-04-16T10:29:00.004+02:00

Als het niet zo triest zou zijn, zouhet gewoon dolkomisch zijn. Ik heb het dan over de drieste capriolenvan Wilders' raadsheer Bram Moszkowicz rondom de getuigenissen vanTom Schalken en Bertus Hendriks tijdens de rechtszaak tegenPVV-voorman Geert Wilders.

Waar Geert Wilders bij aanvang van hetproces wellicht een punt had als hij zei dat het proces eenmediacircus zou worden, daar maakt zijn eigen raadsman er nu eendeerniswekkende vertoning van door als een stampvoetende kleuterwederom de rechters van vooringenomenheid te beschuldigen.

Want wat was er nu helemaal aan de handeigenlijk? Er was eens een etentje. Een etentje dat volgens sommigeneen diner genoemd zou moeten worden. Bij dat etentje schuine streepdiner werden door de gastheer Bertus Hendriks wat meeëters vandiverse pluimage uitgenodigd.

Godmiljaar, zult u denken. Dat datallemaal zo maar kan!

Maar het wordt nog veel ernstiger. Wanteen van de meeëters was iemand die wat doet in de rechtspraak in onsland. In die hoedanigheid had de betreffende meeëter meegewerkt aanhet bepalen dat Geert Wilders moest worden vervolgd voor het doen vanuitspraken die volgens de geldende wetten niet door de beugel zoudenkunnen.

Jaja! Het is wat! Maar leest u vooralverder!

De gastheer had het namelijk welinteressant toegeschenen om voor de gelegenheid nog een anderemeeëter uit te nodigen. Een min of meer gerespecteerd Arabist, diedoor Geert Wilders in de arm was genomen als getuige-deskundige ophet gebied van Koran-interpretatie.

Aangezien er in ons land nog altijd géénsharia-wetgeving geldt zult u begrijpen dat het vakgebied van de enemeeëter niet zoveel, of eigenlijk niets, van doen heeft met hetexpertisegebied van de andere meeëter. Maar het had de gastheer welleuk en interessant geleken om met de betreffende gasten eens watboompjes op te zetten over het aanstaande Wilders-proces. Als mannenonder elkaar, wat flessen wijn op tafel, om eens over wat anders teconverseren dan de gebruikelijke koetjes en kalfjes.

Nounou! Poepoe! Zozo!

Maar let op! Later, toen de puntjes bijde desbetreffende paaltjes waren aanbeland, en de Arabist op internetmet de wereld had gedeeld dat hij had aangezeten bij het voornoemdeetentje schuine streep diner vond de raadsheer van Wilders, BramMoszkowicz, dus dat dat allemaal helemaal niet kon!

En hij deed daarover zijn beklag bij derechters van dienst. Deze wilden daar op dat moment niet op ingaan,waarna Moszkowicz dermate ontstemd raakte dat hij de rechters wildewraken, zoals dat juridisch zo mooi heet. Met andere woorden: Bramvond de rechters van dienst een stelletje prutsers.

Er kwamen andere rechters die boze Bramnog gelijk gaven ook.

Jaja, echt waar!

Kortom, er kwamen nieuwe rechters, enhet hele gedoe begon van voren af aan. Maar dit keer ging het nietover de uitspraken van Wilders, maar eigenlijk alleen maar over datvermaledijde etentje schuine streep diner. En de gastheer en zijnmeeëters werden van ganser harte ter rechtszitting uitgenodigd omvoor eens en voor altijd duidelijkheid te verschaffen wat er nouhelemaal gebeurd en gezegd was die avond, onder het genot vanettelijke flessen wijn.

Interessant! Boeiend!

Maar toen gebeurde het. Bram Moszkowiczmeende te constateren dat met name de gastheer een loopje met dewaarheid nam, stak zijn vinger op en riep dat de gastheer zat teliegen.

Uiteraard mag dat helemaal niet, liegenin een rechtszaak, dat weet natuurlijk iedereen.

De rechters, de opvolgers van deweggestuurde prutsers, vonden dat het nogal meeviel met dat liegen.Bovendien was het hele gedoe over dat etentje schuine streep dinernogal irrelevant voor de kern van de zaak: Konden de uitspraken vanWilders nou wel of niet door de wettelijke beugel?

En dát was dus tegen het verkeerde,zere been van Brammetje. Opeens vond hij dat deze rechters eigenlijkook maar een stelletje prutsers waren, en eiste stampvoetend en ophoge toon dat ook zij het veld dienden te ruimen. En daarvoor moestener dus weer andere rechters opgetrommeld worden, die daarover eenwijs oordeel dienen te gaan vellen.

Mooi man!

Of toch niet zo mooi? Feit is dat BramMoszkowicz een van de beste, zo niet dé beste strafpleiter van onsland is. Feit is ook dat Bram normaliter verdomd goed weet wat hijdoet en waarom hij dat doet. In dat licht bezien zijn zijn capriolentoch best merkwaardig te noemen, want je zou toch denken dat eenvermaard en bedreven advocaat juist zou willen meewerken aan eenhelder verlopende rechtszaak, die sowieso al spraakmakend is.

Waarom dan toch dezewelles-nietes-opstelling van Moszkowicz?

Een aloud gezegde in onze mooie taal is'Waar men mee omgaat, daar wordt men mee besmet.' En een andergezegde is 'Wiens brood men eet, diens woord men spreekt.'

De verbitterde, verbeten, wantrouwigehouding van Moszko's cliënt Wilders begint hoe langer hoe meer doorte schijnen in de handelingen van Moszkowicz zelf. Waarmee Bramongewild tot een parodie op zichzelf verwordt. Jammer, spijtig,onnodig, slecht voor Brammetje en slecht voor het beeld van derechtsspraak dat de Henken en Ingrids van ons land hebben.

Er wordt, geheel en al in PVV-stijl,van een mug een olifant gemaakt, van een etentje schuine streep dinereen kwestie van nationaal belang, en van de rechters in ons land eenverzameling prutsers.

Waarmee er nog meer kloven, nog meertegenstellingen, nog meer onverdraagzaamheid, nog meer onbegripontstaan en dooretteren.

Mijns inziens is er voor de huidigegang van zaken dan ook eigenlijk maar één oplossing: Laten we metzijn allen nou eens doen alsof we wél de kleuterschool hebbenafgemaakt. En laten we dan beseffen dat zeiken om niks helemaalnergens toe leidt, behalve dan dat er vanwege pure boosheid wel eenszomaar in de broek geplast wordt.

En dát, lieve lezers, dát moeten weniet willen met zijn allen!

Target Rotterdam 2012

2011-04-14T05:57:00.002+02:00

Soms dan heb je dat. Althans, ik dan.Ik weet natuurlijk niet zeker hoe dat met u zit. Van mezelf weet ikdat dus wel. Tenminste, dat denk ik. Al weet je dat dan ook weer nietzeker, zo is het dan ook wel weer. En dan denk ik weer: Jaja, het iswat.

Hoe dan ook, en dat zo zijnde, had ikop 10 april jongstleden weer eens last van dat bijna jaarlijksterugkerende gevoel. Het was de dag van de marathon van Rotterdam.Dat levert sowieso altijd fascinerende beelden op van hardlopendemensen in die geweldige stad. Dat ik iets met Rotterdam heb zal demin of meer trouwe lezer al wel eerder opgevallen zijn.

Dat ik iets met hardlopen heb zalwaarschijnlijk wat minder algemeen bekend zijn. Maar dat is dus zo.In de tijd dat ik nog jong en goddelijk was heb ik heel watkilometers onder mijn hardloopschoenzolen weggedrukt, met alstweevoudig hoogtepunt de marathons van Eindhoven en Helmond. Demarathon van Eindhoven liep ik toen ik nog in Helmond woonde, en dievan Helmond toen ik inmiddels in Eindhoven woonachtig was. Dat is eenbeetje de logica in mijn leven, eigenlijk.

Hoewel beide marathons geen onverdeeldsucces waren ben ik toch altijd behoorlijk trots gebleven op het feitdat ik ze beiden voltooid heb. Want het is en blijft een prestatie omdat hele takke-eind van 42 kilometer en 195 meter achter elkaar af teleggen, te voet nog wel.

Nu ik erover nadenk was het allemaal deschuld van die verrekte Gerard Nijboer, die begin jaren tachtig vande vorige eeuw grote successen boekte als marathonloper. Mededaardoor raakte ik in die tijd besmet met het hardloopvirus, en danook nog met de vurige wens om ooit eens een marathon te voltooien.

Begin jaren tachtig vond tevens deeerste editie van de Rotterdam Marathon plaats, die al sneluitgroeide tot hét hardloopevenement van Nederland. Met name derelatief stevig gebouwde Australiër Robert de Castella sprak in dietijd tot mijn verbeelding. Zowel zijn fysieke bouw als zijn voornaambezorgden mij een gevoel van identificatie. Dat de Castella in 1983de marathon van Rotterdam won voelde dan ook een heel klein miniscuulbeetje als een overwinning van mezelf, maar nog veel meer als dedefinitieve ontvlamming van de wens om ooit de marathon van Rotterdamop een passende wijze te lopen. En met passend bedoel ik dan nietamechtig sjokkend en onvoldoende voorbereid, maar met energieke enkrachtige tred en tegelijkertijd in staat om ook nog te genieten vande mooiste stad van Nederland.

Zover kwam het in mijn eerstehardloopleven niet. Na de marathon van Helmond, eind jaren tachtig,kwam er een beetje de klad in mijn hardloopactiviteiten. Bij vlagenheb ik het hardlopen in latere levensfases weer opgepakt, maar erwaren eerlijkheidshalve meer periodes van windstilte qualoopactiviteit, periodes waarin het hardloopvuurtje gedoofd leek.

Zoals de grote filosoof BruceSpringsteen al zei is er echter voor elk vuurtje een vonk nodig, enblijkbaar was ik dit jaar vatbaar voor de jaarlijks terugkerende vonkdie de marathon van Rotterdam voor mij is. Ik was de laatste maandenal heel voorzichtig begonnen om mijn fysieke conditie weer onder hetnulpunt vandaan te halen. De beelden van het zonovergoten Rotterdamen de hordes hardlopende mensen op 10 april 2011 deden de rest. Mijnvlammetje brandt weer. En ik weet intussen weer hoe lekker het is omfysiek in staat te zijn een stuk hard te lopen. Endorfinen en al datgedoe, u weet dat ongetwijfeld.

Aangezien ik nog wel eens last wilhebben van genadeloze zelfoverschatting heb ik dus maar meteen eeneerste doel gesteld als herintredend hardloperT: Ik ga de marathonvan Rotterdam in 2012 lopen! U zult wellicht denken dat dat ietwatoverdreven is voor iemand die op dit moment nogal overgewichtig is enbehept met de conditie van een zojuist overleden nijlpaard, maar datis nou eenmaal onderdeel van de aard van het beestje. Want waarom zouik het mezelf makkelijk maken als het veel moeilijker kan?

Ik ga het dus doen. Maar dus eerstzorgen dat ik goed voorbereid ten strijde kan trekken. En van dievoorbereiding, die op zichzelf ook al weer een strijd is, zal ik opgezette tijden verslag doen via een blogje of gewoon op twitter. Ukunt mij dus volgen, zeg maar. En wie weet zien we elkaar dan wel inspringlevende lijve in april 2012 in Rotterdam!

#Alphen

2011-04-09T17:27:00.003+02:00

Het nieuws over het vreselijke drama inAlphen aan de Rijn bereikte mij pas laat op de middag. Ik heb geenwoorden voor deze afschuwelijke gebeurtenis, en de gevolgen daarvanvoor veel, heel veel mensen.

Mijn medeleven gaat uit naarnabestaanden, gewonden, betrokkenen en iedereen die hierdoor geraaktwordt.

Namaakwolken in Qatar

2011-04-04T10:21:00.000+02:00

Veel gekker moet het toch niet worden!

Zoals u wellicht weet wordt het WK Voetbal in 2022 gespeeld in Qatar, hét voetballand bij uitstek. Wiekent ze niet, de grote namen uit de Qataarse voetbalhistorie, en degeweldige reputatie van de Qataarse voetbalsupporters.

U snapt dat de keuze voor Qatar op geenenkele wijze is beïnvloed door het feit dat men in het oliestaatjevan gekkigheid niet weet wat ze met hun oliedollars moeten doen. Hetenige minieme minpuntje van de keuze voor de woestijn is het klimaat,waardoor het WK verspeeld zal worden met temperaturen die niet echtbevorderlijk zijn voor topsport.

Omdat er gelukkig geen andere problemenin de wereld spelen is men druk doende geweest om er voor te zorgendat de genadeloze woestijnzomerzon minder vat krijgt op voetballersen fans.

Namaakwolken dus. Bekijk de videoclipen verbaas u over zoveel inventiviteit!

#manmanman

Uithuilen? Opnieuw beginnen!

2011-04-03T17:38:00.001+02:00

En dat was het dan. Na de nederlaagtegen AZ is voor Feyenoord het seizoen 2010/2011 definitief over.Alleen in de vreemdste theoretische gevallen is er nog iets te winnendan wel te verliezen, maar dat gaat dus niet gebeuren. Een dramatischseizoen zal als een nachtkaars uitgaan en eindigen met een plek inhet rechterrijtje. Een plek die totaal Feyenoord-onwaardig is.

Uithuilen is dit seizoen in en om deKuip al genoeg gedaan. Nu is het tijd om vooruit te kijken naar denabije toekomst. Een nabije toekomst waarin hoogstwaarschijnlijk watbelangrijke cq bepalende spelers gaan wegvallen. De Cler, Tomasson,Wijnaldum, Vlaar, van Dijk, Bahia, Simon, Larsen, Schaken, Auassar,Castaignos zullen naar alle waarschijnlijkheid geen rol meer spelenin het Feyenoord van komend seizoen. Het aanblijven van Ryo enMeeuwis is twijfelachtig, en jongens als de Vrij en Fer zullen ookniet zomaar bijtekenen.

Er moet dus veel gebeuren de komendemaanden. Het mag duidelijk zijn dat de nieuwe TD Martin van Geel veelte doen heeft om een representatief team samen te stellen. Dat vanGeel in het verleden meerdere malen heeft laten zien een neus (sic!)te hebben voor een goede teamsamenstelling geeft de gemiddeldeFeyenoorder hoop. Maar van Geel kan dat niet in zijn eentje. Hij zaldeze klus in samenspraak met de trainer moeten klaren, omdat detrainer zal moeten werken met het door van Geel aangeleverdemateriaal.

De trainer zal zo snel mogelijk eenteam moeten smeden, een team dat Feyenoord-waardig voetbal speelt,een team dat de harten van het Legioen sneller doet kloppen. Een teamdat de mouwen opstroopt, spelvreugde uitstraalt en geen gelijke kentin de absolute wil om te winnen.

In de Kuip heerst tegenwoordig ook opde tribunes het realisme. Het Legioen zal van geen enkele trainervoor het komende seizoen een prijs verwachten. Het Legioen wil wéltrots kunnen zijn op het team dat de clubkleuren verdedigt, en hetLegioen wil beleven dat Feyenoord Eén elke wedstrijd tot hetabsolute gaatje gaat, onverzettelijkheid uitstraalt. Maar meer nogdan alles wil het Legioen iets moois zien groeien in de Kuip, hetperspectief op mooie tijden mét prijzen zien toenemen.

In financieel opzicht lijken dezwaarste tijden voorbij, wat dat betreft is er licht aan het eindevan de tunnel. Nu kan en moet de focus op de wederopbouw op het veld,en dat zal dus moeten gebeuren met een naar alle waarschijnlijkheidflink vernieuwde selectie.

Er zal dus gebouwd moeten worden, ietswat overigens perfect bij het Rotterdamse imago van Feyenoord past.Voor die (weder)opbouw is een trainer met visie, lef,doorzettingsvermogen en daadkracht nodig.

Feyenoord is niet gebaat bij eentrainer uit de 'school van Marwijk', zo hebben de afgelopen seizoenenuitgewezen. Helaas voor Mario Been is hij als voetbaltrainer'opgevoed' door de huidige bondscoach, waardoor hij, net als zijngrijze leermeester, de nadruk legt op risicoloos voetbal en bijvoorkeur het initiatief bij de spelers neerlegt.

Bij bepaalde selecties kan diewerkwijze best wat succes opleveren, maar er zit geen enkel ideeachter, er wordt niets mee opgebouwd. De trainer parasiteert dan alshet ware op de kwaliteiten van de spelers, maar voegt dus zelfnauwelijks wat toe. Zo was er in de tijd dat van Marwijk voor heteerst de scepter in de Kuip zwaaide al nauwelijks vooruitgang tebespeuren in vaste spelpatronen, positiespel, topconditie, maar warenhet de gelouterde spelers als Bosvelt, van Hooydonck en van Wonderendie het initiatief op het veld namen.

Bij een club die weer opgebouwd moetworden past een ander type trainer. Een trainer die wil investeren inzijn spelers, die op positiespel blijft hameren, die de vastespelpatronen erin timmert, die ervoor zorgt dat zijn spelers de besteconditie hebben. Een trainer die een eigen idee heeft overwedstrijdtactiek, een trainer die een wedstrijd kan lezen en daarnaarkan handelen.

Allemaal eigenschappen die Mario Beenmist, dat hebben de afgelopen 2 seizoen wel uitgewezen.

Het is dus de hoogste tijd voor eentrainer die wél de benodigde eigenschappen in zich verenigt. Ook indat opzicht heeft van Geel met zijn mededirectieleden een flinkeuitdaging. Het is voor Feyenoord en haar Legioen te hopen dat dehuidige trainer over een zodanige zelfkennis beschikt dat hij aan heteinde van dit seizoen zelf zijn conclusies trekt, zodat de club nietgedwongen zal zijn de nog schaarse financiele middelen aan te wendenvoor een afkoopsom voor de huidige trainer.

Mario, laat je Feyenoord-hart spreken,en gun je cluppie een mooie toekomst! Het ga je goed!

Het Rijk van Voor en Tegen

2011-04-01T10:04:00.001+02:00

Waar de zon, de wind, de regen

Ook van binnen bezig zijn

In het rijk van voor en tegen

Dolle vreugd' en zielepijn

Voel de stralen, vlagen, druppels

Hoor de stormen, zie de zon

Stram gestrompel, hip gehuppel

Ziekelijk en kerngezond

Van de noordpool naar de zuidpool

Van de evenaar tot de sneeuw

Van de kruin tot aan de voetzool

Zielig lammetje, trotse leeuw

Leef het leven, duurt maar even

Op en neer en heen en weer

Voel de vreugde, angst en beven

Hart en ziel, en keer op keer

De Verlosser Spreekt

2011-03-31T15:08:00.000+02:00

Ja, met Rick.

Hoi Rick, met Johan.

O hoi Johan! Hoe is het ermee?

Het is een klerezooi Rick!

Wat bedoel je Johan?

Nou, volgens mij weet je dat zelf ookwel. Het is een grote klerezooi!

O. Nou. Euh.

Luister Rick. Elk voordeel hep z'nnadeel. Dus je moet het ijzer smeden als de kerncentrale in de fikstaat. Zo doen ze dat in Fukushima nu ook, dat heb ik ze net verteld.

Ja Johan.

Zeg Rick, ik denk dat dit een beetje tesnel voor je gaat. Je kan het pas snappen als je het begrijpt. Iklaat Danny wel even een mailtje tikken, dan komt dat er zo aan.

Ja Johan.

Ik beslis, jij mag het uitvoeren, derest snapt er toch niks van. Je hebt twee soorten mensen. Mensen meteen mening, en mensen waar je wat aan hebt. En jij hebt geen mening.

O dankjewel Johan. Dus ik mag blijven?

Ja, als je tenminste doet wat ik zeg!Da's logisch! Dat is een eis!

Natuurlijk Johan!

Al die mensen met een eigen mening, diemoeten er allemaal uit. Allemaal! Is dat duidelijk, Rick!

Ja Johan!

Ik heb alleen wat aan ja-knikkers enmeelopers . Ken je die hondjes die mensen op de hoedenplank van deauto hebben staan, die steeds ja knikken met hun koppie? Dat zijnheel trouwe hondjes, Rick! Die janken niet. Die knikken alleen maar.Net als jij!

Dank je Johan!

Als je jankt, kan je niet knikken. Datsnap je toch wel, Rick?

Natuurlijk, Johan!

Dus hou je mailbox even in de gaten,instructies volgen als Danny klaar is met tikken.

Is goed Johan.

We bellen, Rick!

Graag Johan!

De Dromer

2011-03-30T10:07:00.000+02:00

Vandaag op Alweer Een Mening ruimte voor een muzikaal gastoptreden. Eigen werk, vertolkt door Tonny Mengerink.

De Dromer, tekst en muziek door Tonny Mengerink

De vechter, de zeeman en de rover

De vechter, de zeeman en...

Ik ben niet veranderd

Ik verander niet

Ben nog steeds hetzelfde

Als toen ik jou verliet

En zie je dat dan niet?

Ik moest leren vechten

Maar ik wist niet hoe

Ik wist niet welke kant op

Ik wist ook niet waarvoor

En het deed er ook niet toe

Er was een oorlog in mijn hart

Die ik niet kon winnen

Er was een oorlog in mijn hart

Daar was niets tegen bestand

Maar de oorlog is voorbij

En nu vraag ik

Deel de vrijheid nu met mij!

De vechter, de zeeman en de rover

De vechter, de zeeman en...

Ik ben niet veranderd

Ik verander niet

Ben nog steeds hetzelfde

Als toen ik jou verliet

En zie je dat dan niet?

Ik moest leren vechten

Maar ik wist niet hoe

Ik wist niet welke kant op

Ik wist ook niet waarvoor

En het deed er ook niet toe

Er was een oorlog in mijn hart

Die ik niet kon winnen

Er was een oorlog in mijn hart

Daar was niets tegen bestand

Maar de oorlog is voorbij

En nu vraag ik

Deel de vrijheid nu met mij!

De vechter, de zeeman en de rover

De vechter, de zeeman en...

De dromer

De vechter, de zeeman en...

De dromer

De vechter, de zeeman en...

De dromer

Waar is de zon?

2011-03-28T13:49:00.000+02:00

Slenterend bewoog hij zich voort,doelloos dwalend door de stad. Zijn gedachten dwarrelden al evenrichtingloos door zijn bewolkte gemoed.

De helder stralende zon die de stad methaar warme licht een zomerse gloed gaf deed hem beseffen dat zijneigen zon achter duistere wolken schuil ging. Hij bekeek zichzelf ineen etalageruit, en probeerde naar zichzelf te glimlachen. Het lukteniet, de grimas die op zijn gezicht verscheen gaf hem een wanhopigeuitstraling.

Hij wilde dit niet. Hij wilde de zonook van binnen voelen. Hij wendde zijn blik af van de etalageruit enkeek om zich heen. Hij had het gevoel dat iedereen hem meewarigaankeek, maar niets in zijn blikveld kon dat vermoeden bevestigen. Dewarme blik van een voorbijlopende charmante vrouw haalde zelfs zijninterne zonnestralen bijna tevoorschijn.

Hij keek haar na, en hoopte maar datzij zijn grimas op zijn waarde had ingeschat.

Misschien was zij het wel. Zijn blinddate. Hij vervloekte zichzelf vanwege het maken van de afspraak.Teveel onzekerheden waardoor zijn eigen twijfelende afweergeschut instelling werd gebracht. Op zijn telefoon zag hij dat de afgesprokentijd naderde. Met voelbare tegenzin zette zijn lichaam zich inbeweging, richting de afgesproken plek.

De hunkering was groter dan de twijfel.

BieberMania!

2011-03-27T20:49:00.001+02:00

Het zal weinigen ontgaan zijn: Hettienermeisjesidool Justin Bieber doet een showtje in Ahoy. Hartstikkeleuk toch, zou je zeggen. Leuk voor het ventje, leuk voor al diemeiskes die zich het liefst in katzwijm willen gillen bij de aanblikvan hun Justin.

En natuurlijk leuk voor de diversekassa's die rinkelen. Iedereen blij dus!

Maar zo werkt het blijkbaar niet. Omredenen die mij ontgaan roept het menneke Bieber een enorme afkeer ensoms zelfs haat op bij veel mensen. Vooral puberjongens enaanverwante categorieën laten zich in de social media op niet mis teverstane wijze uit over hun negatieve gevoelens jegens de Canadesepuber.

Ik heb eigenlijk geen idee hoe datvroeger was, bij vergelijkbare hypes als Doe Maar, Take That en datsoort gedoe. Natuurlijk was er toen nog niet het internet in de vormvan hedentendage. Maar ik kan me ook niet herinneren dat er ooitzulke negatieve gevoelens rondwaarden als nu over menneke Bieber.

Het doet mij dan ook de wenkbrauwenfronsen.

Laat dat menneke lekker zijn ding doen,laat die meiden lekker gillen en uit hun dak gaan. Als je dat nietkan waarderen ga je je toch lekker met wat anders bezighouden.

Bijvoorbeeld met het lezen van ditblogje...

De Zwarte Zee

2011-03-26T21:36:00.002+01:00

Duizend vadem in de diepte

van de duisternis der zee

voel ik mij met al mijn liefde

die immer onbeantwoord bleef

Waarheen moet ik met mijn passie,

mijn aanhankelijkheid en lust?

Komt er ooit nog een reactie?

Wie stelt mijn gemoed gerust?

In de grauwheid van mijn leven,

bij gebrek aan zonneschijn,

altijd zonder doel gebleven,

oorzaak van mijn zielepijn.

Hoe lang moet ik zo nog voortgaan?

Hoe ver gaat de lijdensweg?

Al de angsten die ik doorsta,

teleurstelling, verdriet en pech

Wil ik delen met een ander,

met een ander wil ik zijn,

die kan zorgen da'k verander

zodat ik eind'lijk vrij kan zijn

Vrij van eenzame gevoelens,

ontdaan van al mijn somberheid,

is mijn leven nu nog doelloos,

doelgericht indien bevrijd.

Is er niemand hier op aarde

voor het lenigen van mijn nood?

Heeft mijn leven dan geen waarde?

Moet ik sterven voor de dood?

bovenstaand 'gedicht' is opgediept uit de diepste krochten van mijn eigen archieven, en het mag duidelijk zijn dat de onvervalste pathetiek mij nimmer vreemd is geweest. Desalniettemin was de inhoud er niet minder gemeend om.

Kelmti Horra, ma parole est libre

2011-02-04T15:25:00.003+01:00

Soms dringt er opeens zomaar iets totje door. Iets waarvan je al die tijd al dacht dat je het wel wist,dat je het wel begreep. En dan is er iets kleins, iets futiels, ietstriviaals dat je doet beseffen dat je het al die tijd wel wist, maarnooit helemaal begreep, en al helemaal niet voelde.

Dat overkwam me met het kijken enluisteren naar de Tunesische zangeres Amel Mathlouti. Zij brachttijdens de demonstraties in Tunis een zelfgeschreven lied ten gehore,en deed dat met een zelden vertoonde intensiteit. Via het in sommigekringen verguisde Joop.nl stuitte ik op YouTube op de volledigeversie (live gespeeld in 2007) van het in Tunis vertolkte nummer, enna één keer kijken en luisteren snapte ik het, voelde ik het, wistik het. Ineens was mijn ziel ook een beetje Arabisch, en was deArabische ziel voor mij plots veel meer universeel dan voorheen.

Mijn gedachten en gevoelens gingen ookmeteen terug naar het moment dat ik voor het eerst Bruce Springsteenzijn versie van Dylan's 'Chimes of Freedom' hoorde vertolken. Ook datkwam rechtstreeks binnen in mijn ziel. Het verschil tussenSpringsteen's Chimes of Freedom en de vertolking van Kelmti Horradoor Amel Mathlouti is de fragiele breekbaarheid van het meisje in dewitte jurk, alleen gewapend met een gitaar. Daarmee is ze een perfectsymbool van datgene waar ze met hart en ziel over zingt: Vrijheid isprachtig, maar oh zo kwetsbaar.

In een tijd waar de mensen in deArabische wereld hun schreeuw om vrijheid laten horen, en hunvrijheid willen bevechten, daar gaat de vrije Nederlandse samenlevingnogal lichtzinnig met die vrijheid om. Vrijheid, en dan met name devrijheid van meningsuiting is een kostbaar iets, waarmee je metverantwoordelijkheid en zorg moet omgaan. Helaas ontbreekt in onzesamenleving nog wel eens het besef dat tolerantie ten aanzien vanandersdenkenden aan de basis ligt van die vrijheid van meningsuiting.Want wat heeft het anders voor zin, als iedereen alleen keihard zijnmeninkje voor zich uit schreeuwt en mensen met andere meningenbelachelijk maakt, terroriseert, het leven zuur maakt.

Een treurig staaltje van kortzichtigeintolerante boosaardigheid werd vorige week door de boe- enbah-roepers van de Telegraaf en GeenStijl tentoongespreid. BloggerPeter Breedveld maakte op twitter een harde grap over PVV-ers, juistom duidelijk te maken dat met name die PVV-ers onze samenleving en delang geleden bevochten vrijheden in gevaar brengen. Dat was dermatetegen het zere been van de verzuurde boos-rechtsen van de TelegraafMedia Groep dat er een smakeloos een-tweetje werd bedacht enuitgevoerd, waarna de veelal anonieme stoottroepen van Telegraaf enGeenStijl hun zure boosheid massaal op Breedveld richtten.

En dat alles in de zo typerende stijl:'Wij mogen roepen wat wij willen, en als iemand iets heel andersroept, dan gaan wij allemaal boe en bah roepen!'

Daarmee hun intolerantie tegen alleswat anders is tentoonspreidend. In Egypte zouden dit soort mensenzich zonder enige wroeging scharen in het agressievepro-Mubarak-kamp, en zouden ze het toejuichen dat de andersdenkendende mond gesnoerd wordt.

Ik vind mensen die zo omgaan met devrijheden in onze samenleving gewoon dom. Of misschien zijn ze nieteens dom, maar ze verdommen het om na te denken. En dat is dan weerdom.

Onnodige domheid, soms ook boosaardigedomheid.

Ik denk dat iedereen die wél wilnadenken tot dezelfde conclusie komt: Vrijheid is het hoogste goed,en is tegelijkertijd enorm breekbaar. We moeten er alles aan willendoen om die vrijheid in stand te houden, en als het even kan er aanmeehelpen dat steeds meer mensen in vrijheid kunnen leven en zich invrijheid kunnen uiten.

Luister naar Amel Mathlouti, dan snapje het, zelfs zonder Arabisch of Frans te verstaan.

Duizenddromenmeisje

2011-01-28T10:03:00.000+01:00

Duizend dromen komen uit

overdag en middernacht

als ik dan mijn ogen sluit

daarop veel te lang gewacht

Duizend dingen wil ik dan

Maar toch eigenlijk maar één

Alles willen wat niet kan

Zoals jij is er geenéén

Duizend dagen zonneschijn

voel ik aan mijn binnenkant

Want met jou zijn is zo fijn

woord na woord en zo charmant

Duizend nachten droom ik jou

met een glimlach op mijn mond

lachen om die leuke vrouw

droom ik jou het klokje rond

Duizend angsten zijn niet meer

omdat jij er zomaar bent

steeds maar weer en keer op keer

razendsnel aan jou gewend

Duizelend van dankbaarheid

neurie ik een heel lief wijsje

over warme lievigheid

van mijn duizenddromenmeisje

Dag Mario

2011-01-23T10:38:00.003+01:00

Dag Mario, het ga je goed.

Dat je je Feyenoorder voelt wil ik best geloven. Dat je alle gevoel voor realiteit verloren bent moet je maar van me aannemen.
Je lult als een kip zonder kop, en stuurt week in week uit een verzameling voetballers het veld in die geen idee hebben wat te doen.
Dat je dat zelf niet inziet is op zich best triest.
Want een beetje Feyenoorder schaamt zich kapot voor het wanstaltige 'voetbal' dat uit naam van onze mooie club vertoond wordt. Een beetje Feyenoorder heeft ook genoeg zelfkritiek om te weten waar en wanneer zijn mogelijkheden uitgeput zijn.

Wees eens heel eerlijk, Mario. Je hebt geen idee hoe je deze verzameling voetballers nog tot een team kan smeden. Je doet elke week maar wat, de jonge gasten worden almaar meer belabberd, en het enige wat je kan roepen is dat het zo'n jonge onervaren ploeg is. Dat is aantoonbaar slap gelul, Mario.
Gisteren stonden Swerts, Vlaar, de Cler, El Ahmadi en van Beukering in het veld, en ook Bruins en Wijnaldum hebben al seizoenenlange eredivisie-ervaring.
Daarmee hoor jij als trainer een eredivisie-waardig team te kunnen formeren.
En aangezien je dat niet kunt is het tijd om dag te zeggen.

Wees een echte Feyenoorder, denk in het belang van de club en hou de eer aan jezelf. Niemand is groter dan de club, en jij zeker niet.
Het is mooi geweest. Je hebt meer krediet gehad dan welke andere trainer ook. Iedere andere trainer was er na de 10-0 in Eindhoven uitgevlogen of was zelf opgestapt. Jij maakt jezelf wijs dat jij de juiste man op de juiste plek bent.
Wake up, Mario. Dat ben je niet. Ga heen, koop een seizoenkaart, en laat de wederopbouw over aan vakmensen.

Misschien dat die grijze dakduif, die helaas jouw leermeester was, nog een baantje voor je heeft bij Oranje...

Echt leven

2010-12-18T23:54:00.002+01:00

Tussen de scherven zat ik, en ik keek om me heen. Dat had ik al een tijdje niet meer gedaan. Wat had ik eigenlijk wél gedaan, de laatste jaren?
Om die vraag te beantwoorden moest ik eerlijk zijn, naar mezelf, en naar degenen die ondanks alles nog steeds lieten merken om mij te geven, voor me te voelen, zich zorgen om me te maken.Zelf had ik de neiging tot zorgeloosheid. Al was achteloosheid misschien wel een betere benaming voor wat ik zo'n beetje tot kunst verheven had.

Misschien moest ik ook wel. Achteloos zijn. Want in tijden dat ik de moed had om alles onder ogen te zien, alles te voelen zoals het echt voelde, dan sloeg de aanvankelijke moed al snel om in zwaarmoedigheid en leek ik al het wereldleed in mijn ziel te voelen.
Wat natuurlijk gelul was. Bullshit. En dat wist ik, puur verstandelijk gezien, ook wel. Shit happens. En soms gebeurt het zomaar, zonder dat er, op wat voor manier dan ook, een reden voor te bedenken is. Maar vaak roep je de ellende over jezelf en je eigen leven helemaal zelf af. En dat was waar ik best goed in was. Om volkomen onnodig klotezooi te veroorzaken. In cynische buien kon ik daar dan wel weer de humor van inzien.

En zo zwierde ik al jaren op en neer, heen en weer, tussen hoop en wanhoop, levenslust en lethargie, intelligentie en stompzinnigheid, gevoeligheid en botte lompheid, verongelijktheid en schuldbesef. Zelf wist ik ook wel dat dat uiteindelijk nergens toe zou leiden, omdat je met een paar slechte momenten meer kapot maakt dan je met jaren zogeheten goed gedrag weer kan goedmaken. Zeker als die slechte momenten van terugkerende aard waren. Zeker als het ontlopen in plaats van oplossen van problemen een soort van tweede natuur was geworden.

Door de jaren heen was er eigenlijk maar één constante factor. Er was maar één persoon die mij, in wat voor gemoedstoestand dan ook, altijd maar weer recht in mijn ziel wist te raken. Of ik nou verliefd was, een gebroken hart had, boos was, zielsgelukkig, net getrouwd, pas gescheiden, net vader was geworden, totaal ontluisterd was, overal en altijd, vanaf de eerste kennismaking wist diegene tot de kern van alles te komen. Daar waar je écht mens bent, daar waar je echte gevoelens onversneden en puur aanwezig zijn, daar waar het leven zit.
Daar, op die plek, daar wist Bruce altijd door te dringen. Bruce Springsteen was voor het eerst met 'The River' bij mij binnengekomen, en was nooit meer weggegaan.

In de loop der jaren waren er natuurlijk ook periodes geweest dat Bruce een tijdje niet meedeed. Omdat dat niet paste bij de, achteraf bezien, vreemde paden die ik bij tijd en wijle insloeg. Maar elke keer weer, meestal als ik in plaats van ten halve gekeerd weer eens ten hele gedwaald was, elke keer weer was er weer de muziek van Bruce die me opnieuw liet voelen waar het allemaal over ging, dat datgene dat daar zo diep van binnen zit nooit helemaal kapot kan, ook al had ik een paar keer gedacht én gevoeld dat dat wél zo was.

En zo zat ik, tussen de scherven. En Bruce was er weer. En zoals altijd liet Bruce me voelen dat het niet weg was, dat het nooit zou vergaan. Dat het warme, heldere, gekleurde licht daar aan de binnenkant nog altijd scheen. Dat de zelfveroorzaakte puinhopen hopeloosheid, moedeloosheid, zwartgalligheid en pessimisme naar boven brachten, dat voelde ik ook. Beter dan voorheen. Heftiger, waarachtiger. Onontkoombaar, want dat hoorde er ook bij. Je kan pas echt voelen als je onder ogen durft te zien wat er in je leven aan de hand is, als je ophoudt met weglopen, je kop uit het zand haalt.
Dat is zowel het voor- als het nadeel van Bruce. Hij zet alle kranen open. Hij zet alle ramen tegen elkaar open, trekt alle gordijnen open en blaast al het stof van de opgestapelde rommel. Verder moet je het zelf doen. Maar dat kan ook, omdat hij je laat voelen dat het aan de binnenkant goed is, dat daar ondanks alles nog steeds die bijna heilige drie-eenheid van geloof, hoop en liefde smeult, wachtend om weer aangewakkerd te worden.

If you can't make it
Stay hard,

stay hungry,

stay alive
And meet me
in a dream of
this hard land.

Natuurlijk is Bruce geen Jezus, geen Messias of iets wat daar in de verste verte maar op lijkt. Not even close. Al is het wel weer zo dat de 'echte' Bruce-fans zichzelf, min of meer gekscherend, ook wel eens de 'Church of Bruce' noemden.
En natuurlijk is Bruce ook maar een artiest, een beroepsouwehoer, een storyteller. Maar wel eentje die door de jaren heen consequent en geloofwaardig is gebleven. Eentje die naast het artiest zijn ook gewoon zijn eigen leven leidt, en daarin ook wat hobbelige weggetjes langs desolate rivieren heeft bewandeld en bereden en daar verder ook niet al te geheimzinnig over doet. En omdat hij ook persoonlijk durft te zijn in zijn werk houdt zijn muziek, en de onderliggende boodschap die in veel van zijn werk zit, zijn kracht door de decennia heen. En misschien wel juist daarom gaat Bruce al vanaf The River mee, als constante factor in een merkwaardig hobbelig bestaan.

I built a roadside carnival of hurtand selfpity
It was all wrong

But now I'm moving on

En ik wist dat die zwarte rivier van twijfel en wanhoop er altijd zou blijven. Ik wist dat dat een deel van mezelf was. En ik wist ook dat ik, vroeg of laat, net als nu weer tot mijn middel in die rivier zou staan. Maar zolang ik eerlijk genoeg tegen mezelf bleef, en Bruce de kans gaf op gezette tijden het stof weg te blazen en de kraan open te zetten, wist ik dat ik, ondanks alles, de wil en de kracht had om door te blijven lopen en uiteindelijk weer een stuk op het droge zou kunnen bereiken.

En zo zei de ene great bullshitter tegen de andere:

'Gonna be a twister to bloweverything down
That ain't got the faith to standit's ground

Blow away the dreams that tear youapart

Blow away the dreams that break yourheart
Blow away the lies that leave younothing but lost and brokenhearted'

En verder zei hij ook nog:
'Every fool's got a reason to feel sorry for himself
And turning his heart to stone'

En eigenlijk bedoelde hij: 'Hou op met zeiken, het is nu wel weer mooi geweest. Doe wat je doen moet, zet af en toe een muziekje van mij op als dat je helpt, maar verder moet je het toch echt zelf doen.You know it, you may even be a greater bullshitter than I am.'Hij grijnsde, een beetje gemeen, maar uiteindelijk toch best goed bedoeld.
'And you know what? Write it down. Be that storyteller you always wanted to be.En zet af en toe ook eens wat andere muziek op. Er is genoeg moois, als je maar durft te luisteren. But you already knew that.'

En daar was weinig tegen in te brengen.

Onesunny morning we’ll rise I know
And I’ll meet you further onup the road

Verlost

2010-11-30T21:19:00.005+01:00

Ik weet dat je het wel begrijpt, diepvan binnen. Ik weet ook dat je zult gaan inzien dat dit ook voor jouhet beste is. Je zult er misschien alleen even aan moeten wennen.Maar dat geeft niet, want we hebben de tijd.

Het was mooi, de afgelopen maanden.Eerst wat krabbels via Hyves. Ik reageerde op een blogje van jou,waarin ik je eenzaamheid en hang naar aandacht en warmte zo goedherkende. En jij reageerde daar weer op, en het klikte, zoals dat zomooi heet. Al noem ik het liever een vonk, maar dat weet je.

Van krabbels werden het mailtjes, endat werd al snel MSN. We voelden elkaar goed aan, we begrepen elkaar,we voelden steeds meer de verbondenheid, diep van binnen. En toenwist ik dat ik niet meer zonder je zou willen, dat ik je in mijnleven wilde houden.

Het chatten was leuk, en het werdsteeds langduriger en intenser, vaak tot diep in de nacht. Chattenwerd bellen en Skypen, en werden het er over eens dat we elkaarmoesten gaan ontmoeten.

Dat was voor mij het teken. Ik begonmijn voorbereidingen te treffen, om er zeker van te zijn dat ik jeniet meer zou kwijtraken. Nooit meer. Want ik wist diep van binnenook dat jij niet meer zonder mij zou kunnen. Misschien wist jij datnog niet, maar dat kwam vanzelf wel. Daar was ik van overtuigd, daarzou ik wel voor zorgen.

En nu ben je hier. En je maakt megelukkig, zoals je dat de afgelopen maanden al gedaan had. En jehoeft je geen zorgen te maken. Ik ga jou ook gelukkig maken, dat iseen ding wat zeker is. Jij bent van mij, en ik ga er ook voor jouzijn.

Nu zie ik nog wat boosheid in je ogen.Onbegrip misschien ook wel. Maar dat geeft niet. De dag dat je hetzult begrijpen komt vanzelf. Neem daarvoor de tijd die je wil, die jenodig hebt. Al is het voor ons allebei natuurlijk wel zo fijn als jedaar niet al te lang over doet. En aangezien het om ónze toekomstgaat reken ik wel een beetje op je.

Je moet begrijpen dat ik van mijn kantwél heb laten zien dat ik er voor wil gaan, en dat het nu bij jouligt. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat ik, na al die maanden, deenige ben die er wat extra's voor wil doen. Dus het mag duidelijkzijn dat ik, mocht het nodig zijn, mijn eisen zal gaan stellen aanjouw bijdrage aan ons geluk.

En ja, ik was gisteren een beetjeverontwaardigd, en heb je in een emotionele bui misschien meer pijngedaan dan je op dit moment kan verdragen. Maar vergeet niet dat ikook maar een mens ben, en dat jouw passieve houding me nogalaangreep, na alles wat ik al voor ons gedaan heb.

Ik verwacht zo langzamerhand een beetjedankbaarheid. Ik heb je uiteindelijk verlost uit het leven wat jehad, waarin je je vaak zo ongelukkig voelde. Ik kan je, als je hetdaar niet mee eens bent, je eigen blogs en mails laten lezen. Je wasverdwaald. Nu ben je op de juiste plek, bij mij, van mij.

Toe nou schatje, laat die weerstandvaren, het heeft geen zin, geloof me nou maar.

Je zogenaamde geliefden lieten zich welheel makkelijk op een dwaalspoor brengen, en legden zich heel snelneer bij de boodschap op het briefje dat ik ze heb laten vinden.

Hun liefde zat dus niet al te diep, opmijn liefde kan je voor altijd rekenen. Ik zou je nooit zo makkelijkopgeven of laten gaan. Nooit!

Ik kan niet meer zonder je, dat wil ikook niet. En jij kunt niks meer zonder mij. Dus blijf je hier bijmij? Ik vraag het je nog één keer vriendelijk en lief.

Eenzame tederheid

2010-11-29T17:34:00.002+01:00

De kinderen gedropt bij opa en oma,eindelijk weer eens tijd voor ons samen. Dat was te lang geleden.Even een avondje lekker samen de stad in, ontspannen rondkijken,inspiratie op doen voor de aanstaande december-inkopen. En misschienweer eens echt met elkaar praten, want dat kwam er door alle druktenauwelijks meer van. Het cliché van het langs elkaar heen leven wasin ons huishouden tot volle wasdom gekomen, en daarmee leek hetwederzijds begrip te eroderen, af te brokkelen. De communicatie dieer nog was, was er een met verwijtende ondertonen, op het snauwerigeaf. Een collega had me op het idee gebracht door enthousiast tevertellen over zijn heerlijk avondje stadten met zijn geliefde. Ikmaakte me nog niet echt zorgen, maar voelde wel aan dat het nodigleek eens wat te doen met zo'n ander cliché: een stukje qualitytime met zijn tweetjes.

Ze had verrast maarook een beetje niet-begrijpend gereageerd op mijn voorstel. De oppasbij haar ouders was snel geregeld, en zo gebeurde het dus dat wijsinds lange tijd weer eens met zijn tweeën in de auto zaten, op wegnaar de grote stad. Het was vooral onwennig, we hadden allebei eensoort van gêne om weer eens over 'ons' te praten. We vervielen tochweer in gebabbel over de kinderen, en omdat er bij mij het besef wasdat het eindelijk eens over 'ons' moest gaan bekroop mij een watongemakkelijk gevoel.

Eenmaal in de stadaangekomen besloten we eerst nog even wat te drinken, voordat we onsin het echte winkelgedruis zouden storten. En onder het genot van eendrankje kwamen we eindelijk aan praten toe. Over ons, over haar, overmij, over toen, over nu. Moeizaam, onwennig, maar het was een begin.Een begin van onder ogen zien waar we stonden, wat we wilden, wie wewaren, waar we naar toe wilden.

Wat ik bij mezelfvan binnen voelde zag ik nu ook in haar ogen. De pijn, de frustratie,het onbegrip, de afgebrokkelde idealen, de langzaam verdampte dromen,en ik besefte dat we het elkaar aandeden. Met dat besef voelde ikmijn binnenste samentrekken, alsof een grote koude kille meedogenlozevuist zich om mijn hart vouwde en genadeloos en onontkoombaar allewarmte eruit perste.

Ze zag in mijn ogenmijn ontsteltenis, maar ze kon de woorden niet meer vinden, zoals zedat vroeger wel had gekund. Ze wilde wel, ik wilde wel, we kondenniet. We wisten niet meer hoe.

Ze pakte mijn handdie op het tafeltje lag in haar hand. Het voelde koud, het voeldehopeloos, en ik voelde me wegzakken in een moeras van zompigewanhoop.

Ik pakte haar hand,keek in haar ogen, voelde mijn opkomende tranen en zag de vochtigedoffe glans in haar ooghoeken.

“Kom, we gaaneven rondkijken”. Ik hoorde mijn eigen verstikte stem, en voeldetegelijkertijd dat hele kleine sliertje vereenzaamde tedere warmtevanuit haar hand in de mijne overspringen.

We stonden op,liepen naar buiten, en terwijl we de deur uitliepen kwam er eenverliefd stelletje naar binnen. Ze hadden alleen oog voor elkaar,waardoor het meisje van het stel half tegen mij aanliep. Ik voeldehaar warmte, hun geluk, en ik rook opeens iets bekends. Ze rook naareen warm verleden. Ik draaide mijn hoofd met het naar binnenlopendestel mee, om nog wat meer van die lucht op te vangen. Ik snoofvoorzichtig, sloot mijn ogen en er gebeurde iets met me, in me.

We liepen verdernaar buiten, en ik merkte dat het desolate sliertje eenzame tederheid opeens in kracht was toegenomen, en niet meer zowanhopig en alleen leek.

Voelde zij het ook?Ik hield haar hand nog steeds vast, en zij de mijne. Ik verstevigdemijn greep, zij reageerde. Er leek wat gebeurd te zijn in die paarmeter tussen binnen en buiten. We keken elkaar aan, en weer waren deogen nat. Maar nu zag ik in plaats van dofheid een glinstering, en ikvoelde de kille vuist in mijn binnenste heel langzaam zijn koudegreep loslaten.

Ik snapte het niet,ik voelde het wel, en zij ook. We stopten met lopen en als bijtoverslag was er weer die glimlach, die herkenning, het begrip, hetvertrouwen. Of tenminste een begin daarvan.

We stonden middenop straat, temidden van de drukte, en hielden elkaar stevig vast.

En het drong tot medoor, tot ons door. Dit was het. En het was er al die tijd geweest,al was het tijdenlang niet meer voelbaar.

En die tijdenvoelden nu als een lange nacht die voorbij was, als iets wat weachter ons konden laten. Samen verder, de nieuwe dag in. En nu wistenwe dat het geen sprookje was, dat het allemaal niet hoeft te glimmen,glanzen en glitteren. We wisten nu dat het echt was, zij en ik,samen, in het echte leven, voelen wat we samen voelen, elkaar dewarmte en de ruimte geven om ons wereldje leefbaar te houden.

Ik keek haar weerin de ogen, en zag het meisje waar ik zo knetterverliefd op wasgeworden. En ik zag de vrouw met wie ik mijn leven deelde, deafgelopen jaren. Het meisje was ouder, wijzer, getekend door onzejaren, verlost van illusies, ontdaan van haar dromen, maar nog steedsde mijne. En ik prees mezelf gelukkig. Met haar, met ons, met onsleven.

Al was het niet hetleven zoals ik me dat ooit in mijn eigen dromen en illusies hadvoorgesteld, het was het leven dat ik wilde leven. In haar armen. Zijin de mijne. Wetend wat er niet is, voelen wat er wel is, geloven inelkaar, beseffen dat in een koude wereld altijd nog dat sliertjehoopvolle warmte overblijft, gewoon samen, hand in hand in de echtewereld, die ook hopeloosheid en wanhoop herbergt.

In weer en wind, met vochtige ogen, met open armen, gewoon zij en ik. Het vuurtje brandde weer.

Breken in de branding

2010-11-01T21:26:00.001+01:00

Langzaam werd ik wakker. Ik voelde de lange nacht in al mijn botten, maar vooral in mijn hoofd. Het zonlicht kwam met bakken tegelijk de hotelkamer binnen. Zij was al wakker, helemaal fris, fruitig en vrolijk. Om jaloers op te worden.
Ze merkte dat ik inmiddels meer wakker dan slaperig was, en in een moedige poging mijn resterende slaperigheid weg te vagen kwam ze even naast me op bed liggen. Samen met al haar frisheid, fruitigheid en vrolijkheid. En nog veel meer.

Al dat zonlicht dat van buiten kwam leek overbodig, de echte zon lag naast me, en keek me met een uitdagende, plagerige blik aan. Haar warme en stralende licht reikte tot in al mijn duistere en donkere binnenkanten, en dat voelde ik, heel diep, heel intens.
Ik voelde een stroom van warm en diep doorvoeld geluk vanuit mijn binnenste opwellen. Dit was wel heel heftig. Ik voelde me plots overweldigd door het acute besef dat hier op deze plek, en nu op dit moment, het pure en haast tastbare geluk in een tsunami-vorm over mij heen kwam denderen. En door mij heen.
En ik voelde ook dat er iets aan het smelten was, aan het verpulveren. Het leek op een allesverterende lava-stroom die alle stukken steen binnen in mij vloeibaar maakte.

Alles wat ik nog hoefde te doen was loslaten, meedrijven op die golven, me warmen aan het stralende licht, de warme vloeibaarheid in mijn binnenste koesteren. Totale overgave, opperste kwetsbaarheid. Ik keek nog dieper in haar ogen, en wist toen ineens dat ik het niet kon. Het was teveel. Ik was te bang. Om mezelf te verliezen. Terwijl ik niets liever wilde dan dat. Hier, nu. En voordat ik het me goed en wel realiseerde was het weg. Er was weer gewoon daglicht dat door de ramen scheen, er kabbelde een groezelig beekje van lauwwarme gevoelens door mij heen, de stukken natuursteen herschikten zichzelf in mijn binnenste, en ik zag in haar blik een begin van totale verbijstering.

In een oogwenk was ik aangekleed en trok ik de hotelkamerdeur achter me dicht. Nietsziend wankelde ik zo snel als ik kon naar buiten, stak de boulevard over om met het mulle strandzand tussen mijn tenen te beseffen dat ik in mijn haast om te vluchten niet eens schoenen had aangedaan. Ik dacht aan haar en voelde de scherven. Ik liep door, ik wilde niet denken, ik wilde weg. Van haar, van hier, van alles. Ik liep door, ik wilde niet voelen, ik wilde rust, ik wilde stilte. Ik liep door, en in de stilte hoorde ik een snik. Van mezelf.

Ik ging zitten, daar waar de branding me niet kon bereiken. De vloedgolven kwamen op mij af, dreigend, uitnodigend, met die onweerstaanbare kadans van brekend water, telkens weer een stukje verder. Alsof de zee mij duidelijk maakte dat er geen houden aan was. En ik liet het gaan, ik brak in ontelbaar veel kleine stukjes, ik voelde me net als de vergruisde schelpen onder mijn voeten. De tranen stroomden in golvende vloed uit mijn ogen, maar ze leken uit mijn hart te komen.
Het was nog lang geen eb.

Dansende tranen

2010-09-30T01:13:00.003+02:00

Ik sluit mijn ogen,

vermoeid van verdriet,

en denk aan tijden

die als zonnestralen schenen,

eens verwarmend

en verlichtend,

nu vergaan,

voorgoed verdwenen.

Ik voel de tranen,

opwellend verleden,

en proef het besef

dat de ooit gevoelde pijn.

hoe lang ook geleden,

al voel ik me fijn,

altijd onderdeel

van mij zal zijn.

Ik hou je vast

en voel je warmte

om mij heen

en in mij stromen,

terwijl we

door de kamer dansen

durf ik

met jou

weer te dromen.

Demoniseren & Haatzaaien

2010-09-07T11:21:00.000+02:00

Weet je wat? Laten we het zo doen! Ikroep wat, en doe dat zo hard mogelijk. En dan doe ik ook nog mijnuiterste best om dat zo kort, bondig en ongenuanceerd mogelijk tedoen. Want dat mag ik! Je weet toch!

En dan mag jij daar dan weer opreageren. Het beste is dan dat je boos wordt, of verontwaardigd, ofgekwetst. Of allemaal tegelijk, dat is nog beter. En vanuit dieinstant-emotie ga je dan iets terugroepen. Waarbij de enige échtevereiste is om dat nóg ongenuanceerder te doen.

Dat is leuk. En dan roep ik weer ietsterug. En natuurlijk ga ik dan met termen gooien als haatzaaien ofdemoniseren of moraliseren of iets gevats als brullen in eenapenkolonie. Want dat is ook leuk, humor. En dan maakt het niet uitof iemand anders daar om kan lachen. Want dan moet je weergenuanceerd gaan doen, en wat heb je daar nou aan?

Dan moet je eerst nadenken over wat jewilt roepen, en dan duurt het allemaal weer langer, en daar zit dusniemand op te wachten.

Sterker nog, niemand heeft nog zin omergens op te wachten. Geduld is zó 1.0! Nu is de tijd dat morgengisteren had moeten zijn, en volgende week een utopie is. Nu is detijd dat andersdenkenden domme sukkels zijn die hun hoofd in hunachterste hebben zitten. Nu is de tijd dat we elkaar gewoon bij denaam noemen, dus zijn er alleen nog fascisten, communisten,moslimterroristen en gristenhonden. Dat is tenminste duidelijk, datis tenminste klare taal.

Tolerantie is voor mietjes, openheidvan geest voor krankzinnigen, gemeenschapszin voor gristenpedo's ende roep om een zorgzame samenleving voor suïcidalen. Dat ruimtlekker op. Iedereen zijn eigen hokje, vakje, clubhuis, nisje, en dandoen we allemaal de ramen en deuren op slot, de rolluiken omlaag ende al dan niet van staatswege gesubsidieerde breedbeeld-tv aan.Lekker knus en gezellig. Geen last van elkaar.

En als er dan niks meer op tv is, danstarten we de internets gewoon even op. Want dat kan ook zomaar. Wantdaar kan je zomaar iets roepen. Zo hard mogelijk. Niet omdat het leukis, of zo. Niet om eens te kijken wat die mensen in al die anderevakjes en hokjes nou eigenlijk écht vinden. Niet om tot een zinnigeconversatie te komen. Niet om te ontdekken dat we met zijn allen demaatschappij zijn. Niet om onze eigen rol in die maatschappij eensmet een zelfkritische blik te beschouwen. Niet om je eigenstandpunten eens ter discussie te stellen. Niet om erachter te komendat die andersdenkenden zo hun eigen redenen hebben om net even watanders te denken dan jij. Niet om daar begrip voor op te brengen. Enal helemaal niet om tot een soort van compromis of zoiets engs tekomen. Echt niet!

Maar gewoon omdat het kan!

Omdat het moet kunnen. Omdat alles moetkunnen. Omdat dat tolerant is.

Of wacht...

Verjaardagscadeautje

2010-09-06T16:00:00.000+02:00

Fabeltjeskrant met borrelnootjes

2010-09-04T00:10:00.000+02:00

Het was me het weekje weer wel.Fossielen en mastodonten van CDA-huize hadden hun rollators enscootmobiels uit de berging gehaald en warmden zich in het schellelicht van de media-spotlights. De een kwam wat beter uit zijn woordendan de ander, maar een kniesoor die daar op lette. Het was gewoon eenweekje Goud van Oud met al deze voormalige CDA-coryfeeën, eneenieder met het hart op de juiste plaats gunde deze krasse knarrenhun momentjes van aandacht wel.

Dat al die geërodeerde Foei-salvo'suiteindelijk toch tot een lachwekkende poppenkast-vertoning leiddenwas enerzijds uitermate vermakelijk, maar anderzijds een schrijnendeen treurige vertoning.

Wat zijn wij in hemelsnaam, om ingepaste CDA-terminologie te zeggen, voor een land aan het worden alsde politieke leiders al wekenlang de knusse beslotenheid van deachterkamertjes koesteren, radio-, tv én twitterstilte afkondigen enelkaar desondanks op kinderlijke wijze elkaar de speeltjes proberenaf te pakken?

De een, Rutte, zegt niks, en daar valtmisschien nog het meeste voor te zeggen, al rijzen er steeds meervraagtekens over de hardheid van de VVD-kernwaarden Vrijheid enDemocratie. Het voornemen tot samenwerking met een partij die juistdie kernwaarden niet zo nauw neemt zorgt toch op zijn minst vooropgetrokken wenkbrauwen. Maar Rutte doet zijn ding, wil graag dehervorming van Nederland leiden, en dat er dan wat principesoverboord moeten, dat is dan maar van later zorg.

De tweede, Wilders, doet ondanks detwitterstilte gewoon door met zijn inmiddels traditioneleroeptoeterij, en weet daarmee heel effectief nog wat extra gaten teschieten in de al zo gehavende progressieve verdedigingslinies vanhet CDA. Maar verder doet ook de geblondeerde afgod van wakkerNederland er het zwijgen toe, en ziet met een satanische grijns hetgekonkel binnen het CDA aan.

En dan was er Ab Klink. EenCDA-minister die niet schroomde om de zorg in ons land eens lekkerdoor elkaar te schudden en het in die hoedanigheid niet zo belangrijkvond aan christelijke normen en waarden te doen. Die Ab Klink had dusal een tijdje meegedaan aan de achterkamertjestaferelen, en hadmisschien zelfs al wel eerder gehoord wat die Wilders nou eigenlijkvoor iemand was. Gezien Ab's CV als Zorgminister zou dat prima bijelkaar moeten passen, temeer daar Wilders best veel opheeft met deVOC-mentaliteit die ooit door Ab's grote vrind Jan-Peter zoheldhaftig en welluidend was bezongen. Maar zelfs met christelijkenormen en waarden zijn de wonderen de wereld nog niet uit, en zowaarbleek Ab Klink in staat tot het formuleren van gewetensbezwaren ineen mooie en integer lijkende brief van maar liefst vijf kantjes. Enzowaar leek de gewetensbezwaarde Ab daarmee definitief de deur naarhet vervolg van de onderhandeling dicht te smijten.

Ware het niet dat die zojuistingegroeide ruggegraat uit niet meer dan die 5 mooi klinkende A4-tjesbleek te bestaan. Wat strenge jezuïetische woorden van MaximeVerhagen en een boze blik van partijvoorzitter Bleker bleken alvoldoende om de papieren ruggegraat van Klink op te frommelen en alspapierpropje in de prullenbak te werpen.

Er wachten ons dus nog veel meerinteressante tijden, de borrelnootjesfabrikanten gaan gouden tijdentegemoet met talloze spectaculaire Kamerdebatten in het nabijeverschiet.

En het mirakel van de CDA-er met eenruggegraat bleek dus toch maar een fabeltje. Zoals de normen enwaardenbijbel van het CDA al sinds mensenheugenis de Fabeltjeskrantis.

op 3-9-2010 geplaatst op DeJaap.nl : http://www.dejaap.nl/2010/09/cda-in-coalitie-fabeltjeskrant-met-borrelnootjes/

Vrijheid en Democratie?

2010-09-01T16:28:00.000+02:00

Nu het CDA zichzelf in allerlei stukkenlijkt te scheuren vanwege grote gewetensbezwaren aangaande hetsamenwerken met de bijzonder twijfelachtige 'partij' van Wilders zijnalle schijnwerpers op datzelfde CDA gericht. Terecht, uiteraard, wantdaar zit het nieuws. De partij die van oudsher in het machtscentrumbivakkeert worstelt met de moderne politieke verhoudingen en komteindelijk tot de ontdekking dat de 'christelijke levensopvatting' enbijbehorende normen en waarden dan misschien wel iets moois zijn omje leven naar in te richten, maar dat het als fundament voor eenpolitieke beweging hopeloos verouderd is.

Opvallend is ook dat de 'rechtse' kantvan het CDA nauwelijks gewetensbezwaren lijkt te hebben tegensamenwerking met een partij die zonder meer terecht als fascistischaangemerkt kan worden. Blijkbaar vindt men ter rechterzijde dechristelijke principes wat minder belangrijk en leidend dan de zuchtnaar het pluche en het behoud van de traditionele macht.

Net zo opvallend, maar nauwelijksbelicht, is het feit dat men in de VVD al helemaal geen bezwarenlijkt te maken tegen samenwerking met de PVV. Terwijl dat momenteeltoch de grootste partij van Nederland is, en dat feit dus eigenlijkwel wat meer aandacht zou mogen hebben. Want wat stelt die Vrijheiden Democratie eigenlijk nog voor als men gaat samenwerken met eenpartij die nou juist die twee principes om zeep wil helpen.

Want aan democratie doet de PVV niet,daar gaat het er alleen om wie er het hardst en meest ongenuanceerdiets uitkraamt. En de vrijheid, daar kunnen we met zijn allen ookgedag tegen zeggen als de PVV zijn zin krijgt. Etnische registratie,stigmatisering van bevolkingsgroepen op basis van geloof en/ofafkomst. Wat stelt vrijheid dan nog voor?

Dat het CDA zichzelf in stukken scheurtis iets onvermijdelijks. Dat de VVD zijn eigen kernwaarden, én dievan onze land, rücksichtslos terzijde schuift om ten koste van heelveel de macht te kunnen grijpen, daarin zit het echte nieuws.

De VVD die de Vrijheid en Democratiemet enorme gretigheid inlevert voor een premierschap. Als VVD-ers eengeweten zouden hebben, zouden ze zich dood moeten schamen.

Niet te geloven - deel 1

2010-08-21T00:04:00.000+02:00

Geloven. Wat is dat? Waarom is dater? Waarom doen mensen dat? Waarom zijn er voor dat 'geloven'allerlei spelregels bedacht, ooit opgeschreven in een aantalverschillende boeken en geschriften? En zo kun je je nog veel meerafvragen over geloven, kerken, religies en aanverwante zaken. Ik benvoornemens daar eens wat dieper op in te gaan in een serie blogs.Watmij betreft wordt het overigens geen monoloog. Ik nodig eenieder vanharte uit om te reageren, je mening te geven, dieper op het onderwerpin te gaan. En dat geldt zeker voor mensen die er anders over denkendan ikzelf. Wellicht leidt het tot meer begrip van beide kanten, enwie weet misschien wel nieuwe inzichten. Niet erg waarschijnlijk,maar je moet toch ergens in geloven.

Om te beginnen mijn gedachten overhet hokjesdenken dat bij aardig wat gelovigen behoorlijk in zwang is.

In veel discussies dan wel gesprekkenover 'de kerk' dan wel 'het geloof' verzandt de argumentatie vrijsnel in iets triviaals als ‘mijn kerk is lekker beter’, eenargument waarmee bijvoorbeeld protestanten zich nogal makkelijk ensnel af willen maken van het feit dat er onder christelijke vlag,vanuit de Rooms Katholieke kerk, de meest onvoorstelbare dingen zijngebeurd.

Alsof daarmee het misbruik en allemisstanden dan ook maar even weggepoetst kan worden en jou en jouwkerk/geloof niet kan raken.

Juist in dat soort denken zit de kernvan de weerzin van veel mensen jegens kerk dan wel religie.Hokjesdenken, mijn hokje is beter dan jouw hokje, en we hebben ookleukere en betere hokjesregels.

Ik zeg het nu heel simpel en enigszinschargerend: Geloof en geloven is iets moois, iets persoonlijks, ietswat meerwaarde kan geven in een mensenleven. Soms kan of wil je datmet elkaar delen. Ook al prima. Samen zijn we sterker.
Religiedaarentegen, welke dan ook, is al sinds het verzonnen is een bron vanoorlogen, machtsmisbruik, corruptie en nog veel meer ellende. Religieis simplistische hokjesgeest, met simplistische en soms ronduitlachwekkende spelregels. Religie staat in mijn ogen haaks op het waregeloof.

En dat is mijns inziens ook de redendat er zoveel nare aspecten zijn, aspecten die haaks staan op deboodschap die in de verschillende geschriften te vinden. Religieuzeleiders, geloofswetenschappers en wat al niet meer zijn volkomenlosgezongen van hetgene waar het daadwerkelijk om gaat, en zijnalleen maar bezig om vanuit de ratio hun doelen te bewerkstelligen.En ook veel lokale geloofsfunctionarissen lijden aan dat euvel enlijken er meer voldoening uit te halen door hun eigen heiligverklaarde spelregelboekje uit het hoofd te kennen dan door vanuithun gevoel daar een interpretatie aan te geven.

Overigens is dat niet iets wat alleenin de 'kerk' gebeurt, je ziet het overal in de maatschappij; mensenverdommen het om zelf na te denken, te voelen, en voeren blind demeest stompzinnige regeltjes uit zonder zelf ook maar de moeite tenemen te beseffen waarmee ze in hemelsnaam bezig zijn. Maar omdat'het geloof' zich nou eenmaal 'het geloof' noemt is het in dat gevaldus extra frappant en eigenlijk nogal pijnlijk, omdat 'het geloof'zoals dat door veel mensen 'beleden' wordt helemaal niks meer vandoen heeft met de essentie.

Het ware geloof zit van binnen, danmoet je voelen bij je zelf. Het staat niet in een boek, en het heeftal helemaal niks te maken met wat er door allerlei roeptoeters inallerlei feestelijke uitdossingen of statige functies wordtrondgebazuind.

Als iedereen die dénkt in (een) God tegeloven door bij een of andere religie aangesloten te zijn daar noueens mee ophield, en bij zichzelf te rade zou gaan om na te gaan wataan de binnenkant zit, dan zou de wereld er op slag veel en veelbeter uitzien.
Helaas staan er binnen al die religies teveelbelangen (macht, status, geld) op het spel, zodat die naieve droomnooit werkelijkheid zal worden.

Desondanks blijf ik, en met mij velen,me verzetten tegen de stompzinnigheid van religies op zich. Omdat hetmoet, omdat het leven zoveel mooier kan zijn als je zelf durft tevoelen en daar zelf over na te denken.

#CarglassZuigt Nu Nóg Harder!

2010-08-20T18:08:00.000+02:00

Het was vorige week best even een leuk stormpje in het glas dat Twitter heet, en zelfs over de rand van hetTwitterglas heen klotste en allerlei social media watchers verleiddetot klaroengeschal vanuit hun ivoren torentjes.

De conclusie leek een algemeenaanvaarde: Het is inderdaad makkelijk om tegenwoordig op een handigemanier met social media om te gaan en op die manier aandacht tekrijgen voor iets wat begint in het hoofd van een paar goedmoedigekwajongens.

Het zogenaamde 'slachtoffer' van hetTwitterglas-relletje, het bedrijf Carglass, leek een en ander op eenverstandige manier op te pakken. Men deed er zo goed als het zwijgentoe. Slimmer was uiteraard geweest om meteen in te spelen op deaandacht die ontstaan was. Maar goed, de marketing-afdeling vanCarglass was blijkbaar nog verdwaald in het web 1.0, en gaf al danniet terecht de twitter-aandacht een lage prioriteit. Stormpje geluwddus. Niks aan de hand, gewoon weer doorlopen.

Maar dus toch niet. Want nu blijktCarglass dus toch wel degelijk richting juridische stappen te willen gaan, en de persoon die het glasstormpje had aangewakkerd te willen'aanpakken'. En dat terwijl de betreffende persoon juist al direct nade onthulling van de grote hoax-truc al had aangegeven dat hij hetdoor hem gefabriceerde fake Carglass-twitteraccount graag zouoverdragen aan Carglass zelf, met volgers en al.

In plaats van dat al dan niet in dank teaanvaarden en met dat account al dan niet iets te doen, heeft meneerCarglass nu toch bedacht dat er échte officiële brieven enpersberichten aan te pas moeten komen.

Hoe dom kan je als bedrijf zijn! Inplaats van ludiek in te spelen op de hype zorgt men er nu dus voordat sowieso de twittercommunity het #carglasszuigt tot in lengte vandagen zal blijven herinneren en herhalen. Want dat is hoe het werkt.En dat is nu dus wat Carglass tot in lengte van dagen zalondervinden. Waarmee ze bekend staan als een bedrijf dat misschienbest goed is in autoruiten repareren, maar de ballen snapt vanmoderne communicatie. Tsja... Het is maar wat je doelstellingen zijnnatuurlijk.

Mijn advies is in ieder geval dat deCarglass-bobo's het gaatje in hun eigen hoofd eerst eens zoudenmoeten laten repareren, al dan niet met HPX2. Al heb ik inmiddelssterk de indruk dat hun herseninhoud al voor het grootste gedeelte isvervangen door HPX2.

Wilt u uw imagoschade snel engemakkelijk laten oplossen?

Klik dan vooral op Print en stuur dieOfficiële Boze Brief de deur uit...

Zomerdroom

2010-08-16T10:17:00.000+02:00

Na het wegwrijven

van het laatste randje slaap

om mijn ogen

gaan mijn gedachten

mijn gevoel

weer achterna.

De sprakeloosheid

die er bijna

geen woorden

voor kan vinden

loopt hand in hand

met de verbazing

een dansend rondje

door het oerwoud

van mijn gevoelens.

Ze kijken elkaar aan

en voelen de warmte

vanuit het hart

vochtig opborrelen

totdat mijn ogen

omlijst zijn

met de

vochtige rand

van stille ontroering.

Hou vol

2010-08-12T01:01:00.000+02:00

Wat je voelt,

In de wind

Voel je

In je hart

De wind die waait

In de nacht

En je weet

En je voelt

Dat het ochtend wordt

En de zon weer schijnt

In je hart

Hou vol

Geef niet op

Hou vol

Ga maar door

Ook al wil je

Soms niet meer

Hou vol

Ga door

Voel de kracht

In je hart

En je voelt

Nooit meer alleen

Je voelt

Nooit meer

Alleen

Naar aanleiding van Rotland - You'll Never mmm Alone

Sterretjes

2010-08-10T17:38:00.001+02:00

Niets is wat het lijkt, ook al lijkthet soms nergens op. We leven in een steeds sneller ronddraaiendewereld, waarin we steeds sneller nieuws, informatie, roddels,geruchten, sociaal gebabbel om de oren krijgen. Zo snel dat je er afen toe sterretjes van kunt gaan zien. En als dat zo is, dan is heteven tijd voor bezinning, even de ogen sluiten, even afstand nemenvan de rondvliegende wereld, even zelf nadenken. Maar niet te lang,want voor je het weet is de zich voortspoedende wereld alweerlichtjaren verder en loop je achter de feiten aan.

Bezinning. Zelf nadenken. Bestaat dateigenlijk nog wel op bijvoorbeeld een vluchtig en vervliegend mediumals Twitter? Dat is iets wat je je af kan vragen als je na een paardagen meekijken en een beetje meedoen ziet wat er gebeurt als eenpaar mensen wat snode plannen bedenken en ten uitvoer brengen. Danzie je ook heel snel dat zelfdenkendheid wat betreft het twitterennogal schaars en sporadisch lijkt te zijn. En dan is een hype dan weleen trend nogal gauw gemaakt en in gang gezet. Zodanig dat ook de'serieuze' media zich ermee menen te moeten bemoeien. Waardoor deolijke aanstichters van de twitter-trend van de dag zich opeenssterretjes wanen. En dat alleen maar omdat ze de draak staken met eenreclame van een bedrijf dat sterretjes wegwerkt. Je zou er haaststerretjes van gaan zien.

Maar zou zoiets dan zorgen moetenbaren? Vele zelfbenoemde 'social media en communicatie deskundigen'meenden er hun plasje over te moeten doen, en sommigen namen hetallemaal, en vooral zichzelf, wel heel erg serieus. Juist dat wasmisschien nog wel lachwekkender dan de snode plannen van het driestedrietal. Wat dat betreft zijn de sterretjes van de dag uitstekendgeslaagd met het 'opeen ludieke manier aantonen dat niet alles op Social Media gebied iswat het lijkt'.Ludiek was het zeker. Iets proberen duidelijk te maken met eenglimlach en een knipoog, al weet ik zeker dat de heren ook hebbenmoeten schaterlachen om alle commotie. En om al die zo serieuzebeschouwingen die zich ineens als fruitvliegjes over de interwebsvermenigvuldigden. Waarmee al die deskundige experts zich boven dehype wilden verheffen en er eens een beschouwende blik over wildenwerpen, met een air van 'kijk mij het eens even goed in de gatenhebben'. Eigenlijk zoals ikzelf nu ook doe.

Maarik ben dan ook geen zelfverklaard social media encommunicatiedeskundige. Ik ben alleen maar een twitteraar en eenblogger die een goed doordacht en kundig uitgevoerd geintje wel kanwaarderen, en een zwak heeft voor humorvolle spitsvondigheid.

Vandaarwaarschijnlijk dat 2 van de 3 sterretjes al in mijn eigentwittertimeline stonden en ik de hype zag ontstaan. Desondanks trapteik er zelf ook in, met beide voeten, en daardoor vond ik het zelfachteraf nog veel grappiger. Want wat mij betreft gaat humor hand inhand met zelfspot, en het vermogen om net even een andere invalshoekte kunnen kiezen.

Daarinzijn de carglass-sterretjes in ieder geval uitstekend geslaagd. Hetzou mooi zijn als de les van deze hype niet alleen is dat nietalles op Social Media gebied is wat het lijkt, maarook dat wat meer mensen gaan inzien dat het geen kwaad kan om dewereld eens wat vaker met een glimlach en een knipoog te beschouwen.De wereld wordt er zoveel leuker van. Hij is tenslotte al vluchtiggenoeg. En voor je het weet is je sterretje opgebrand.

En voor wie het gemist heeft, of het relaas van de aanstichters nog eens wil lezen: De Carglass zuigt campagne

TweetBlog

2010-08-09T21:11:00.000+02:00

Geen blog vandaag

2010-08-08T17:56:00.000+02:00

Het moet maar eens afgelopen zijn. Ikheb de afgelopen 3 weken zo'n beetje iedere dag een blogje weten uitte poepen. Van alles kwam voorbij, herinneringen uit jonger envroeger tijden, al dan niet met nostalgische weemoed, sacralekleurige spiritualiteiten, een ode aan Rotterdam, bozige, spottendeen hoopvol gekleurde bespiegelingen over de rol van de politiek inonze maatschappij, het besef dat woorden soms te kort schieten, eenlofzang op Ridder Gio, wat gedachten over ons zeilmeisje, fictieblogsover verkilling, de kracht van de liefde, de zelfkant van desamenleving, dromen die bijna echt blijken, een reisverslag van eendagdromende durfal, en natuurlijk een poging tot het beschrijven vanmijn Bruce-gevoel. Kortom: Van alles, en nog meer.

Vandaag ga ik daarom maar eens geenblogje schrijven. Het is wel even mooi geweest zo, het kan nietaltijd feest zijn. Bovendien, als ik zo doorga dan zouden mensen nogwel eens kunnen gaan denken dat ik niks beters te doen heb dan iederedag blogjes uitpoepen.

En dat kan natuurlijk niet. Dat zou ikheel vervelend vinden, als mensen dat soort dingen over mij gaandenken. En er is ook nog zoiets als de zondagsrust. Die is ernatuurlijk niet voor niks. Daar is goed over nagedacht en zo. Wie benik dan om die zondagsrust met voeten te treden? Wat zouden mensen danwel niet van mij gaan denken?

Aan de andere kant: Als ik vandaag geenblog schrijf zou het kunnen dat mensen gaan denken dat ik na een paarweekjes druk bloggen mijn kruit al heb verschoten, dat ikuithoudingsvermogen en doorzettingskracht ontbeer, dat ik eigenlijkdus alleen maar een eendagsvlieg bleek te zijn. En dat zou ik ook alheel vervelend vinden, als mensen dat van mij denken.

Maar ik heb besloten dat ik sterk moetzijn, dat ik me niets moet aantrekken van wat mensen al dan niet vinden vanmij cq de producent van de recente blog-stortvloed, dat het tijd isvoor bezinning, zelfreflectie, bespiegeling, introspectie, dezoektocht naar mezelf als blogger. Daarom ga ik vandaag standvastigzijn, volhardend, resoluut, daadkrachtig. Ik doe het gewoon niet. Ookal om aan mezelf te bewijzen dat ik ook best zonder dagelijks geblogkan. Dat ik sterk genoeg ben om de macht der gewoonte te doorbreken.

En bovendien, wie zit er nou inhemelsnaam te wachten op alweer een blog van mij? Ik in ieder gevalniet. Daarom dus kan ik er kort en resoluut over zijn: Vandaag geenblog!

Dan heb ik ook eindelijk eens tijd omte bedenken waar mijn volgende blog nou weer over moet gaan. Wantmorgen is er weer een dag.

Stilte tijdens de storm

2010-08-07T13:18:00.001+02:00

Het zijn roerige tijden in ons zorustige landje. Politiek gezien staat er het een en ander op zijnkop, en zit er iets aan te komen wat voor ons Nederlanders nieuw is;een minderheidskabinet met gedoogsteun van een partij die danmisschien wel de 'vrijheid' hoog in het vaandel zegt te hebben, maarniet zo heel veel op heeft met de grondregels van onze monarchie.

Alle mensen zijn vrij, maar sommigemensen zijn meer vrij dan anderen.

Tsja, er was ooit eens een schrijverdie dit soort ontwikkelingen scherp in het oog had, lang geleden al.En dan heb ik het natuurlijk over George Orwell, schrijver van hetmagistrale en beangstigende 1984, en het schrijnend heldereAnimal Farm.

De overal steedsmeer meekijkende en meeluisterende overheid, het naar eigen inzichtoprekken dan wel verbuigen van het begrip vrijheid, de duisterepraktijken van hen die de macht en de controle willen, het zouallemaal zomaar in Nederland anno 2010 geschreven kunnen zijn.

En dat terwijl detijden en de technische mogelijkheden juist zo lijken uit te nodigentot openheid, transparantie. Politici als Maxime Verhagen, AlexanderPechtold en Femke Halsema leken dat ook best goed begrepen te hebben,en bieden vaak al twitterend een inkijkje in de wereld van depolitiek. Dat is leuk, dat geeft je als geïnteresseerd burger hetgevoel dat het dichtbij is, dat het ook om jou en je eigen wereldgaat. Dat versterkt betrokkenheid, dat geeft je het gevoel dat jij erook toe doet.

Misschien dat hetjuist daarom extra teleurstellend is dat in de huidige roerige tijdende aloude achterkamertjespolitiek weer in zwang is geraakt. Erkendvoorvechters van de vrijheid van meningsuiting als Pechtold enHalsema deden er tijdens de mislukte onderhandelingen over Paarsplusal het zwijgen toe op Twitter. En Maxime Verhagen verbrak gisterenheel even zijn al 6 weken durende Twitter-stilte om een Twitterstilteaan te kondigen. Misschien nu al wel een historische Tweet.

Historisch, omdatopenheid, vrijheid van meningsuiting en al dat soort mooieverworvenheden er dus blijkbaar niet toe doen als er machtsbelangenop het spel staan. Waarbij de macht dus het hogere doel is, en deopenheid zo af en toe slechts een middel.

Dat geeft toch welte denken. Want welke andere mooie verworvenheden worden straksopgeofferd en op de brandstapel gegooid om er toch vooral maar voorte zorgen dat het pluche het machtsgevoel blijft ondersteunen?

Dat een partij diezelf roept de vrijheid en democratie na te streven, én een partijdie zegt vanuit christelijke én democratische beginselen te opererenom tafel zitten met een partij die openlijk limiteringen enbeperkingen aan vrijheid, democratie en christelijke principesbepleit, dat geeft ook al te denken. Dat het een en ander inachterkamertjessferen plaatsvindt, en dat er een radio, tv énTwitterstilte vanuit de bedompte achterkamertjes heerst voorspeltweinig goeds. Daar hoef je niet eens een doemdenker voor te zijn.

Want wat zou hetopen en heldere daglicht niet kunnen verdragen? Wat is het waard omde verworvenheden van de moderne westerse maatschappij op debrandstapel te gooien? Wat wordt er allemaal in die achterkamertjesbesproken wat 'het volk' niet mag weten en horen?

De huidige stiltegeeft het gevoel dat we in het oog van de storm zitten, waar hetwindstil is, de luchtdruk het laagst en de verhoging van hetzeeniveau het grootst is. Onheilspellende stilte voordat de cycloonzijn verwoestende tocht voortzet. Verworvenheden waar we trots ophoren zijn aan flarden blazend, de openheid van geest die past bij demoderne tijd bedelvend onder vallend puin. Geen fijn gevoel dus. Maarnaast het gevoel is er altijd nog hoop. Hoop dat het niet het oog vande storm, maar het oog van de naald blijkt te zijn. En dat we daardan straks met zijn allen opgelucht over kunnen twitteren. Om daardan in ieder geval nooit meer mee op te houden. Omdat vrijheid,openheid van geest en heldere lucht primaire levensbehoeften zijnvoor een maatschappij die de mens en de menselijkheid voorop wilstellen.

Om verder te kunnenwerken, met zijn allen, aan die droom. Omdat het kan!

Bruuuuce!

2010-08-06T21:51:00.003+02:00

Hetwas zomaar een lenteavond, ergens in Duitsland. In Keulen, om precieste zijn. Om nog preciezer tezijn, het was in 1999. En ik zat in eenenorme sporthal, de Kölnarena. Niet zomaar. Ik zat daar omdat ikBruce Springsteen met zijn E Street Band ging zien optreden. Elf jaareerder had ik Bruce en de band voor het laatst samen zien optreden.Daarna waren ze zo'n beetje ieder hun weg gegaan. Tot verdriet enontzetting van de échte die-hard Springsteen-fans. Wat ik niet was.Ik was gewoon een Bruce-fan die hem, zoals velen, voor het eerst livehad gezien in 1985, ten tijde van de Born in the Usa-tournee. Endestijds wist ik niet wat ik meemaakte, en duurde het nog langvoordat ik dat wel wist. Hoe dan ook, ik was vanaf toen verkocht. Ikwas Bruce-fan.

Laterzag ik Bruce en de band nog twee keer, in de Kuip. Nog later kwam hijmet een andere band naar Nederland, twee keer in Ahoy, twee keer wasik erbij. Weer later deed hij een solo-tour, en zag ik hem in Carré.En ik bleef Bruce-fan. Ik ging zonder morren of er zelfs maar over nate hoeven denken een hele nacht voor de platenboer liggen en zittenom verzekerd te zijn van een kaartje voor zijn shows. Al was ik nooitop het idee gekomen om een show van Bruce in het buitenland mee tegaan maken.

Toen,in 1999, dus wel. Er was het internet, waardoor je de opwinding overde reünie van Bruce en de band met fans over de hele wereld kondelen, kon voelen. Waardoor je ook al door fans gemaakte opnames vande eerste shows van die tour, in Asbury Park, New Jersey, konbeluisteren. Wat ik hoorde klonk bijna magisch. En daardoor voelde ikde dringende noodzakelijkheid om zo snel als maar mogelijk was eenconcert van Bruce en de band te bezoeken. Dat werd dus Keulen.Relatief dichtbij, georganiseerde busreis door de Bruce-fanclub. Wehadden niet de beste plaatsen, ergens bovenin op de tribunes. Maardat maakte me geen bal uit, ik was erbij. En ik had, door hetbeluisteren van de opnames van de shows in Amerika, een bepaaldeverwachting, ik wist zo'n beetje wat ging komen.

Datbleek ik dus behoorlijk mis te hebben.

ToenBruce en de band hun opwachting maakten op het podium begon het al,de opwellende tranen. Toen ze het eerste nummer, het door mijverwachte 'My Love Will Not Let You Down' inzetten, toen ginghet los. Er gebeurde bij mij iets wat nog nooit gebeurd was. Ikbarstte in tranen uit. Het stroomde en het stroomde en het stroomde.Bruce en de band knetterden van het podium af, denderden 'My Love'de zaal in, recht bij mij naar binnen. Het bleef maar stromen. Ik wasvolkomen overweldigd.

WellI'm gonna push my way through that crowd, I'm gonna tear all yourwalls down.

Tijdensde eerste drie nummers van die avond heb ik zitten janken van emotie,blijdschap, intens geluk, ontroering, bezieling, hervondenkameraadschap en wat al niet meer.

Alhad ik daar toen geen idee van, eigenlijk. Het kwam over me heendenderen, drong in al mijn aderen en haarvaatjes door, en ik wistniet wat me overkwam.

Maar het voelde geweldig, het voeldezuiverend, het voelde zo echt en puur als maar zijn kan.

Vanaf toen ben ik wel een tijdje'die-hard' fan geworden. Dit wilde ik vaker. En ik kreeg het nog ook.Niet op de manier zoals in Keulen, maar elke keer weer anders, elkekeer werd ik op een ander moment, op een andere manier gegrepen doorde onweerstaanbare magische kracht van Bruce en de E Street Band. Dietour, die later de Reunion-tour is gaan heten, die is voor mij nogaltijd de moeder aller tours. Keulen, Londen, Gent, Arnhem en NewYork heb ik aangedaan om zoveel mogelijk over me heen gedenderd tekrijgen. En door me heen. Ik leerde ook de magie die er tussenSpringsteen-fans onderling bestaat een beetje kennen. Destijds had iknog wel meer gewild, veel meer. Maar het was genoeg, meer dan dat.

Soms, zoals nu, zijn er momenten dat ikeven terugdenk aan die tijd. Door een liedje wat ik hoor, eenYouTube-clip die voorbijkomt, het kan van alles zijn. Elke keer weeranders, magisch, onweerstaanbaar. Bruce is bijna altijd kippevel. Enals ik, zoals nu, dan ook even de tijd heb om mijn gevoel de ruimtete geven, dan is het daar weer, net zo puur en echt als toen. En danvoel ik ook weer die tranen opwellen. Dat is iets wat sinds die tijdwel eens vaker voor is gekomen. Heel af en toe, spontane tranen vanontroering, alsof de magie sinds die avond in Keulen een vast plekjein mijn ziel heeft gevonden. Dat plekje waar het puur en zuiver is,dat plekje waar de hoop, de warmte, de liefde, de compassie, dedromen zich ook koesteren. Een plekje wat ik met liefde koester, enwat er af en toe dus voor zorgt dat pure zuivere tranen opwellen.Alsof het een bron is die op gepaste momenten zijn water laatopborrelen. Een bron die nooit opdroogt. Magisch.

deze clip is van het concert in Barcelona in 1999, de eerste officiële show van de Reunion-tour

De oude staatsman

2010-08-05T09:07:00.000+02:00

De oude staatsman had er zin in. Hijwas door zijn oude vriendin de Koningin gevraagd om eens wat orde inde chaos in haar koninkrijk te komen scheppen, zoals hij dat vroegerlange tijd op onnavolgbare wijze had gedaan. Eerst had hij niet zogoed geweten of hij het wel moest doen, maar je kon tenslotte deKoningin geen dienst weigeren.

Dus had hij eerst eens gepraat met aldie ruziemakende kleine staatsmannetjes. Wat een praatjesmakers warenhet! Dat was in zijn eigen tijd wel anders. De kleine staatsmannetjeswaren voortdurend maar bezig elkaar de loef af te steken, proberen deslimste, de leukste, de grappigste te zijn. Na een eersteoverlegronde met al die druktemakers had hij met zijn oude vriendinde Koningin een plan bedacht. Het plan was even onnavolgbaar alshijzelf in de goede oude tijd was geweest.

Het was precies zo gelopen als hijgedacht had. En nu mocht hij dus ook nog de volksvertegenwoordigingte woord staan. Er waren wel wat boze volksvertegenwoordigers, maardat waren vooral die kleine staatsmannetjes die door zijn plan hundroom om een grote staatsman te worden in de ijskast moesten zetten.Tsja, dacht de oude staatsman, eigen schuld, dikke bult. Dan haddenze het ook maar zelf op moeten lossen.

En nu stond hij er dus, in het centrumvan de democratie, de vergaderzaal van de gekozenvolksvertegenwoordiging. Hij voelde zich weer als vanouds. Hij zouhet ze nog één keer laten zien, dat politiek geen woordenspelletjeis voor dreinende en jammerende druktemakers, maar een serieuze zaakvoor volwassen en doortastende mensen. Nadat hij zijn plannen enhandelswijze op ouderwetse onnavolgbare manier had gepresenteerdkwamen ze allemaal, al die druktemakers. En hij veegde de vloer metze aan, met het allergrootste plezier. Hij hoopte wel dat ze hier hunlesje van zouden leren, want daar deed hij het eigenlijk voor. Datwas het achterliggende geheime plan dat hij samen met zijn oudevriendin de Koningin had bedacht.

Er was er eigenlijk maar één geweestdie liet merken dat hij het snapte. Dat was die man met die guitigeblik in de ogen. Een lolbroek met de juiste inhoud, dat zag je nietvaak meer. Met die man wisselde de oude staatsman enkele blikken vanverstandhouding en wederzijds respect en begrip. Dat was mooi. Dieging er wel komen, die man met de guitige blik.

De oude staatsman was tevreden. Hij hadhet gevoel dat de jammerende druktemakers nu eindelijk eens gingennadenken waarover politiek hoort te gaan. Missie volbracht. Met eenvoldaan gevoel ging hij richting zijn oude vriendin, om daar onderhet genot van een lekker wijntje na te genieten van deze mooie dag.Want dat was het.

Het bloed stroomt...

2010-08-04T15:54:00.002+02:00

Hij was er al een paar keer langsgelopen. Ze had hem aangekeken met een lauwwarme glimlach die integenspraak was met haar gelaatsuitdrukking, waaruit melancholiedoorsijpelde. Het gaf haar een wat mysterieuze Oost-Europeseuitstraling. Het maakte hem nieuwsgierig, het voedde zijn verlangen.

Hij snoof de avondlucht in zich op,keek om zich heen en sloot weer aan in de zwijgende stoet die langsde kleurig verlichte ramen trok. Het leek een stille tocht, dezetocht van eenzaam verlangen, dierlijke wellust en onderhuidsmachtsvertoon. Maar dat soort gedachten had hij niet. Hij dachtalleen aan haar, haar ranke figuur, haar mysterieuze glimlach. Hijwas bijna zover dat hij haar wilde. Hij wilde haar hebben, bezitten,tot de zijne maken. Hij stopte voor haar raam, en maakte hetuniversele gebaar dat hij zaken kwam doen. Haar glimlach werd ietsminder lauwwarm, in haar ogen nam de diepte van de donkeremelancholie toe.

Terwijl ze de deur opendeed voelde hijzijn portemonnee. Hij voelde ook zijn bloed stromen. Het stroomdeniet naar zijn hart...

Bovenstaande is door mij geschreven omdat er meer, veel meer aandacht moet zijn voor het volgende:

Nederland prostitutieland

Nederland staat bekend als een heeltolerant land en dat juichen de meeste mensen toe. Maar kun je ooktolerant zijn als de mensenrechten geschonden worden? Blijkbaar wel. Inons land worden elke dag duizenden vrouwen stelselmatig verkracht, maarweinig mensen die zich daar druk om maken. De meeste misstanden vindenin de rosse buurten plaats. Volgens politieonderzoeken werkt zestig tottachtig procent van de prostituees gedwongen door een loverboy, pooierof vrouwenhandelaar. Zelfs als dit cijfer aan de hoge kant is, dan nogbetekent het dat elke tweede vrouw een seksslavin is, die doortientallen mannen verkracht wordt. De politie kan daar meestal nietsaan doen, want de slachtoffers zijn te bang om te getuigen. Als eenloverboy veroordeeld wordt, is hij vaak binnen twee jaar op vrijevoeten en pakt zijn lucratieve handeltje weer op.

Persoonlijk vind ikhet best schokkend dat vrouwen in een democratisch land als Nederlandop klaarlichte dag worden verkocht voor bedragen tussen de zeven- entienduizend euro. Uit allerlei onderzoeken blijkt ons landje een spilin de internationale vrouwenhandel. Mijn ogen werden geopend door Anna,hoofdpersonage uit het boek “Man is stoer, vrouw is hoer”. Anna wasslechts één van de duizenden vrouwen die naar Nederland kwam om in debloemen te werken, niet wetende dat ze als prostituee bedoeld was. Endit was pas het begin van haar ellende. Toen de politie haar bevrijdde,werd Anna verliefd op een heel lieve man, die later loverboy bleek tezijn. Hij mishandelde, verkrachtte en kleineerde haar twaalf jaar lang.Op een dag werd hij door de politie in de handboeien geslagen en toenkreeg Anna te horen dat ze met een loverboy was getrouwd. Sertan kreegeen forse straf - vijf jaar gevangenis - maar hij komt vroegtijdig endus zeer binnenkort met een enkelband vrij. Anna houdt haar hart vastof hij haar met rust laat. Maar ze vindt dat sommige verhalen nietonverteld mogen blijven.

Maria Genova, journalist en schrijver

Het boek 'Man is stoer, vrouw is hoer'is via heel veel internetsites en alle boekhandels verkrijgbaar.Uitgeverij Conserve. Prijs 15 euro.

Voor meer info: www.mariagenova.nl

Maxime Verhagen, bloedzuiger van de democratie

2010-08-04T09:55:00.000+02:00

Slecht geslapen heb ik er niet van.Misschien had dat eigenlijk wel gemoeten. Want het was gisterentenenkrommend, om van te huiveren, misselijkmakend en beangstigend.

Maxime Verhagen in het centrum van demacht. Als spin in het web dat Nederland van zijn idealen enverbeelding gaat ontdoen. Als bloedzuiger die op zoek naar de redenvan zijn bestaan geen middel schuwt, en zijn wat naïevereslachtoffers met satanisch genoegen laat bloeden, daarbij zichtbaargenietend van zijn onmisbaarheid, verkregen door achterbaksellebogenwerk, natrappen. Alles, maar dan ook werkelijk allesaangrijpend om er zelf beter van te worden.

Nou volg ik de politiek al best eentijdje. En ik heb zo mijn voorkeuren. Maar ik probeer toch ook altijdeen open geest te houden, open te staan voor andere geluiden, anderemeningen, andere manieren waarop een overtuiging over het voetlichtkan worden gebracht. Voor mensen met een eigen mening, eigen ideeën,idealen kan ik sowieso respect opbrengen, ook al zijn die ideeëncompleet tegengesteld aan wat ik er van denk en vind. Ieder zijnmening, dat moet kunnen, dat is ook het soort land waarin we leven.Mensen, en dan met name politici zonder eigen mening, zonder idealen,zonder visie, daar kan ik dan weer geen waardering voor opbrengen.

Waarschijnlijk is het daarom dat ik vanoudsher helemaal niets van het CDA moet hebben. Vlees noch vis.Daarom vind ik Job Cohen ook helemaal niks. Grijs en grauw, niksauthentieks aan. Maar dat moeten ze allemaal lekker zelf weten, hetzorgt bij mij niet voor ergernis, irritatie, walging. Iemand alsMaxime Verhagen daarentegen, daar word ik dus wél misselijk van.Machtswellust tot op het zieke bot. Konkelen zonder idealen.Ellebogen en natrappen zonder visie. Achterkamertjes zonderzinnigheden. Voor mij dé verpersoonlijking van de verziekte RoomsKatholieke kerk, met zijn cultuur van repressie, geslotenheid, angst,intimidatie, misbruik. Uiteraard weet ik ook wel dat mensen alsMaxime Verhagen overal zijn. Ze wurmen zich overal in, op, overheenen doorheen met hun ziekelijke, gevoelloze gluiperigheid. Dat soortmensen zorgt ervoor dat onze hedendaagse maatschappij zo verhardt, zoontmenselijkt. Roeptoeters als Wilders zijn er het gevolg van, dieconstateren alleen wat door de Maxime Verhagens van deze wereld wordtveroorzaakt.

Dat dan uitgerekend de meestmisselijkmakende gluiperd van ons politieke landschap zich weerrichting pluche aan het konkelen is, dat is weerzinwekkend. Dat'rechts' het voor het zeggen krijgt, dat had ik liever niet gehad,maar dat hoort nou eenmaal bij een democratie. Zoals bij eendemocratie ook openheid, transparantie, eerlijkheid, visie en nogveel meer van dat soort mooie dingen horen.

Helaas hebben wij in Nederland nu hetzwarte gat voor de democratie in het centrum van de macht. MaximeVerhagen is en doet alles waar een democratie níet voor staat, en iser nog trots op ook. Trots als een katholieke priester die er alweermee is weggekomen dat hij talloze jongetjes van de onschuld beroofdheeft. Nou was onze democratie natuurlijk niet zo heel onschuldigmeer. Maar met Verhagen weten we zeker dat de laatste beetjesonschuld eruit gezogen zullen gaan worden. Zodat er alleen nog schijnover is.

Schaamteloze schijnheiligheid. Knagenderatten aan de wortels van de democratie. Gewetenlozeonverdraagzaamheid. Toch die Bijbel nog maar eens lezen,waarschijnlijk heb ik net de stukjes gemist waarin dat allemaalaangeprezen wordt.

Dwalend op pad

2010-08-03T17:28:00.003+02:00

Na even een boodschap te hebben gedaanin de stad, die een kilometer of 15 verwijderd is van het somseigenlijk best idyllische stadje waar ik woon was ik al fietsend ingedachten verzonken geraakt. Over de weg terug hoefde ik niet na tedenken, die route had ik al zo vaak gereden. En het weer, zonnigbewolkt, nodigde uit tot mijmeren.

Zo had ik, al mijmerend, niet in degaten dat ik zomaar ineens een heel andere route bleek te hebbengenomen. Ietwat verbaasd keek ik om me heen. Van waar ik nu terechtwas gekomen wist ik niet precies hoe ik weer op de weg naar huisterecht moest komen. Het was niet helemaal onbekend terrein, aan derand van de stad, op een industrieterrein direct langs de snelweg. Ikstopte met trappen en dacht even na. Om zeker te zijn dat ik dekortste route naar huis zou nemen zou ik eigenlijk even een stukjeterug moeten rijden, om dan daar de bekende weg weer in te slaan.

Maar ja, omdraaien en terugfietsen.Mijn hoofd stond er niet naar. Ik wilde vooruit, niet terug naar waarik al geweest was. Al was dat waarschijnlijk wel de snelsteoplossing. Manmoedig zette ik me over mijn twijfels heen, en zette mezelf weer in gang, met rijwiel en al. Ik had inmiddels bedacht dat ik moest zorgen dat ik aan deandere kant van die snelweg terecht moest komen, om daarna een mooiebinnendoorroute richting huis te nemen. In voorgaande zomers had ikwel vaker in dat gebied rondgefietst, dus dat moest gaan lukken. Nudus maar hopen dat er snel een viaduct in zicht kwam zodat ik desnelweg over kon. Na een flink stuk doortrappen was dat viaduct nog nietin zicht. Ik tuurde de weg af, en zag in de verte dat de weg eenbocht ging maken. Een bocht in de richting van de parallel lopendesnelweg, die aan mijn zicht en gehoor onttrokken was door bomen enstruiken. Maar of die bocht zou leiden naar dat viaduct, dat kon ik,ook weer door de bomen en struiken langs de weg, niet zien. Er kwamenme wat fietsers tegemoet, zo te zien vanuit de verre en voor mij nogmysterieuze bocht. Zou ik ze vragen of ze over een viaduct warengekomen? Alweer twijfels. Eigenlijk is de weg vragen een beetje voormietjes. En ik dacht ook nog even aan de woorden die ik heel stoerhad gebruikt in een mailconversatie de dag ervoor: Verdwalen is leuk,dat moet je durven. Dus ik besloot nog maar even geen mietje te zijn,én mijn eigen woorden dan maar in de praktijk te gaan brengen. Tweevliegen in één klap!

De bocht bleek inderdaad te leiden naarhet viaduct dat me aan de goede kant van de snelweg bracht. Toen ikde snelweg overstak en het onder mij door razende verkeer in mijopnam voelde ik me trots. King of the road, dat was ik. De weg vragenis inderdaad voor mietjes, en durven verdwalen voor échte mannen.Het bewijs was geleverd!

Tevreden fietste ik verder. Enmisschien kwam het door mijn tevreden gevoel, misschien kwam het ookdoor het nummer 'Paisley Park' van Prince dat de hele dag al in mijnhoofd rondgalmde (ipods en mp3-spelers zijn natuurlijk ook voormietjes!). Maar ik merkte dus dat ik genoot van de omgeving, van denatuur, van al die verschillende kleuren groen, de bossen, de beekjes, de slootjes. Ik genoot er zelfsvan dat ik toch ook nog even de verkeerde kant op was gefietst enineens in een dorpje belandde dat niet op de in mijn hoofd bekenderoute lag. Nog verdwaald ook! Wat was ik toch een durfal!

Na een flink stuk in de juiste richting te hebben afgelegd vond ik het tijd om evente stoppen, even uit te rusten van al mijn lichamelijke engeestelijke inspanningen. Ik bevond me inmiddels op een weggetjetemidden van bossen en weilanden. Ik zette mijn fiets aan de kant, enzag op een bord dat ik aan de rand van een soort van beschermd stukjenatuurgebied stond. Mooier kon het dus niet. Hier was ik dus alverdwalend terechtgekomen. Ik herinnerde me nogmaals mijn woordenover verdwalen, en ik voelde een diep respect voor mijn eigenwijsheid. Vaak dacht ik dat ik zomaar wat zei, zonder daar al te diepover na te denken, maar nu bleek dus dat een enorm en diep inzicht inde wereld ten grondslag lag aan veel van mijn uitlatingen. Kortom,mijn tevredenheid groeide maar door. En verdomme, wat was het hiereigenlijk mooi. Ik keek om me heen en zag een klein stukje verderoptussen de bomen een park-achtig veld met een paarsige gloed liggen.Ik liep er naar toe, en bleef aan het begin van het veld staan.Paisley Park. Al besefte ik ineens dat ik eigenlijk niet wist watPaisley nou eigenlijk betekent. Maar je kan ook niet alles wetennatuurlijk. Dit, waar ik nu stond, deze omgeving, dit veld met depaarsige bloemetjes tussen het groene gras, dit was voor mij PaisleyPark.

There is a park that is known forthe face it attracts, for love is the color this place imparts

De wolken belettende zon om haar licht op dit prachtige stukje natuur te werpen, alleenhet achterste stukje lag in het zonlicht, de rest in dewolkenschaduw. Ik probeerde me voor te stellen hoe het veld er uitzou zien in het volle zonlicht. Glanzender, kleurrijker, stralender.

Nadat ik het me zogoed mogelijk had voorgesteld, en met die voorstelling in gedachtennog eens goed het kleurige veld in mij opnam zag ik opeens dat hetachterste stukje zonlicht zich heel langzaam naar voren aan hetwerken was. Heel langzaam week de wolk die het zonlicht hadbelemmerd, waardoor heel langzaam het zonlicht bezit nam van hetveld. Nou was ik al stil, want meestal heb ik niet zoveel tegenmezelf te zeggen, maar hier werd ik dus toch stil van. Precies datwat ik me had voorgesteld gebeurde nu. Met majestueuze gratiesprongen alle kleuren die in het veld verstopt waren stukje voorstukje uit de schaduw, het verwarmende zonlicht in. Toen de zon bijmij aangekomen was en haar warme licht over mij uitstortte merkte ikdat ik over mijn hele lichaam kippenvel had. En in mijn lichaam, vanbinnen, ontroering en een gevoel heel even één te zijn met allesom mij heen.

Ik voelde hetgeluk, ik voelde me gelukkig, ik voelde het ontzag voor alles om mijheen, ik voelde dat alles om mij heen mij in de armen sloot. Dewereld hield van mij, ik hield van de wereld. Ik had hem wel willenomhelzen, die wereld. Omdat dat een beetje lastig is, praktischgezien, heb ik zo teder als ik kon één paarsachtig bloemetjegeplukt, dat toch al een beetje alleen aan de rand van het veldstond. Ik heb nog wel eerst even sorry gezegd natuurlijk, maar hetwas sterker dan ik. Toen ik het bloemetje heel voorzichtig aan hetsteeltje tussen mijn vingers hield heb ik het een heel lief kusjegegeven, een symbolisch kusje ook voor de hele wereld. Ik heb hetbloemetje met me meegenomen, het in een klein glaasje gezet, en ikhoop dat het bloemetje me nog lang zal herinneren aan het bijzonderemoment, op deze bijzondere dag in mijn eigen Paisley Park.

Intussen heb ikopgezocht wat Paisley nu eigenlijk betekent, maar dat kan me helemaalniks schelen. En dat ik tijdens het vervolg van mijn fietstochtkletsnat geregend ben, dat kon me ook niks schelen. Het kan mevandaag even allemaal helemaal niks meer schelen. Gewoon, omdat hetniet elke dag voorkomt dat ik geen mietje, maar wel king of the road,diep doordacht filosoof, stoere durfal, liefhebbend botanicus en ook nog geluksvogel ben.Terwijl ik dit schrijf staat het bloemetje mij vanuit zijn kleineglazenvaasje aan te kijken. Ik heb geen idee wat hij denkt, datbloemetje. Ik heb zelfs geen idee wat het nou eigenlijk voorbloemetje is. Je kan ook niet alles weten natuurlijk. Wat ik wel weetis dat het geluk er soms zomaar kan zijn, als je maar even durft teverdwalen, als je maar even van de gebruikelijke route afwijkt, enals je de juiste muziek maar in je hoofd hebt. Als je maar even wachttot de wolken wijken. Als je je maar durft voor te stellen hoe de zonkan schijnen. En als je, heel af en toe, maar net even genoeg mijmerten dagdroomt om net even ergens anders terecht te komen.

Mijn bloemetjestaat me nu begrijpend en instemmend aan te kijken. Alsof hij mee kanlezen wat ik allemaal aan het schrijven ben. Maar dat kan natuurlijkniet. Dat zou wel heel raar zijn. Toch?

Admission is easy, just say you believe

And come to this place in your heart

Heel de wereld

2010-08-02T14:49:00.004+02:00

Hij was opgestaan in een andere,ijskoude realiteit. Nadat hij de dag ervoor met een leeg maar tochvoldaan gevoel was thuisgekomen had hij de nagekomen krant nog evendoorgebladerd, terwijl hij zijn hongergevoel stilde met een soberebroodmaaltijd en een paar glazen koel water. Het zei hem allemaalweinig, de berichten in de krant. Het voelde alsof al diegebeurtenissen hadden plaatsgevonden in een wereld waarin hij nietleefde. Het gevoel van vervreemding was door zijn uitstapje enormversterkt, en de wetenschap dat hij inderdaad zijn gang kon gaanzonder dat iemand daar acht op sloeg bezorgde hem een nieuwe,strakke, glasheldere blik op zijn mogelijkheden en zijn toekomst.

Als hij er, voor de wereld waarin hijniet leefde, toch niet was, dan was nu de tijd aangebroken dat hijervoor kon zorgen dat die wereld ontdaan werd van de onmenselijkheiddie almaar groeide, die zich almaar verbreidde. Hijzelf, hij was ooiteen mens geweest, die had geprobeerd een leven te leiden.Uiteindelijk was dat dus geëindigd. Geëindigd in het niets. In hetniet zijn in een wereld van vervreemding, de wereld die de zijne nietmeer was, waar hij was opgehouden te bestaan, maar waar hij dus welongezien en onopgemerkt kon doen wat hem goeddunkte. Meer en meerbegon hij zich als een moderne variant van de Onzichtbare Man tevoelen. En dat opende allerlei heldere perspectieven.

Zijn gedachten waren scherp als eenmes. Hij besefte zich terdege dat hij niet zomaar alles in het wildeweg kon doen, wilde hij zijn status van onzichtbare man kunnenbehouden. Tot nu toe was het zo geweest dat het leven, de wereld omhem heen hem in de onzichtbaarheid had gedrongen. Het was hemoverkomen, hij had er niet om gevraagd. Nu het zover was, wilde hijblijven waar hij was. In zijn eigen privé-universum, parallel aan dewereld van de anderen. Met een onzichtbare verbindingsdeur naar dieontmenselijkende wereld. Hij ging die deur voortaan met omzichtigheiden terughoudendheid gebruiken. Alleen als het nodig was, alleen alsde plicht riep. Want zover was hij inmiddels. Het was zijn plicht omiets met zijn unieke alleenheid te doen.

Net zoals het ook zijn plicht wasspaarzaam, zuinig en sober om te gaan met zijn status. Want alleendan kon hij doen wat hij moest doen. Kon hij doen wat hij ging doen.

Hij zette zijn laptop aan. De krant,die deze dag wel weer op tijd op de deurmat lag, liet hij ongelezenop tafel liggen. Hij ging eerst eens op een rijtje zetten in welkevolgorde hij de wereld naast de zijne ging ontdoen vanontmenselijkende factoren. Ontmenselijkende mensen. Mensen die ertoehadden bijgedragen dat hij nu hier was. Nergens.

Het voelde niet als wraak. Wraak isroodomrand, bloeddoorlopen, menselijk. Wraak is emotie die als eenbeladen boemerang de veroorzaker op dezelfde zere plek zou moetenraken, maar dat nooit doet. Het voelde eigenlijk niet. Artsen die eenklinische operatie uitvoeren voelen dat ook niet. Die doen dat,koelbloedig, met vaste en kundige hand, met zekerheid endoeltreffendheid. Messcherp, koud staal, blikkerend lemmet dat hetzachte, zieke vlees ontdoet van veroorzakende factoren. Factoren diehij nu op een rijtje aan het zetten was. De volgorde was nietwillekeurig.

Hij hield koudbloedig rekening met dete verwachten gevolgen van zijn plannen. Vooralsnog was hetbelangrijkste dat zijn status niet in gevaar kwam. Dat wat hij in deandere wereld deed niet te herleiden was naar zijn niet-zijn in dieandere wereld. Hij gebruikte het internet om zoveel mogelijkinformatie bij elkaar te zoeken van degenen die in zijn rijtjestonden, en hij schatte met de verkregen informatie de kansen enmogelijkheden in.

Zo moest het dus voelen, eenkoelbloedige moordenaar te zijn. De blik in zijn ogen werd nog watstrakker, helderder. In zijn binnenste voelde hij weer iets wat leekop de rilling, de huivering die hij de dag ervoor kort ervaren had.Maar nu voelde het al wat meer vertrouwd. Het voelde alsof het zomoest zijn. Het ging in ieder geval zo worden.

Dit is een vervolg op Ik ben hier niet

Dierbaar

2010-08-01T11:50:00.001+02:00

We zijn op een plek waar hetsprookjesachtig is. Of in ieder geval sprookjesachtig lijkt. Zo'nplek die je in je dromen wel eens bezoekt, en waar je zomaarleprechauns of hobbits zou kunnen tegenkomen. Ierland, Schotland,Nieuw-Zeeland, dat is ongeveer waar we zouden moeten zijn. Zacht,warm, magisch groen, weerbarstige heuvels, knoestige rotsen, en alsje goed luistert hoor je de zee in de wolken zijn zachte golven in delucht uitspreiden. Het is hier, waar het leven goed is. En dat is hetook.

Ik zit op de bok van onze huifkar, dievoortgetrokken wordt door een indianenpaard, wit met allerleischakeringen bruin en zwart op het krachtige en toch ranke lijf. Mijnlief zit naast me op de bok, leunend tegen mijn brede arm, haar hoofdop mijn schouder gevleid, haar lange gouden haren vallen alszonnestralen over mijn schouder, op mijn gespierde rug en krachtigeborstkas. Ze kijkt me aan met een verlangende glans in haar ogen, enik voel dat ze gelukkig is. Mijn eigen hart gaat er van glimmen, datvoel ik ook. Ik kijk met een verlangende blik naar de heuveltop, ik benerg benieuwd naar het uitzicht wat we daar zullen hebben.

Ons paard kijkt met een schalkse blikeven achterom, en lijkt naar ons te knipogen. Zachtjes fluisterend inhet oor van mijn lief vraag ik of zij dat ook gezien had, dieknipoog. Ze kijkt me aan met haar allerliefste lach, en knipoogt. Hetglimmen aan mijn binnenkant wordt gloedvoller, warmer.

Wat zijn we hoog! We lijken hoger danalle wolken, maar toch kunnen we mijlenver om ons heen kijken, doorde wolkendekken heen waaraan we ontstegen zijn. En daar diep in deverte, daar stroomt de zee tegen de beginnende heuvels aan, eenontmoeting die ter plekke gevierd wordt met een andere zee, een zeeaan bloemen in de meest prachtige kleuren.

Met een verlangende blik kijken we dediepte in, we kunnen ons op dat moment geen mooiere plek voorstellendan daar beneden, daar waar de zee het land kust en dat viert metbloemenpracht. Het paard werpt weer een blik naar achteren. Weer zo'nveelbetekenende knipoog. Ik kijk mijn lief weer aan, zij is alleenmaar in opperste verrukking om zich heen aan het kijken. Ik kijk methaar mee, en zie tot mijn grote vreugde dat we daar zijn, daar waarde zee het land kust, temidden van al die bloemenpracht.

De huif van de kar is opeens verdwenen,en het binnenste is ineens omgetoverd tot een enorme matras, die onsknipogend lijkt uit te nodigen.

Weerstand bieden is zinloos. En daarliggen we dan, mijn lief en ik. Op een matras van fluweel en satijn,tussen de allerkleurigste en geurigste prachtigheden, het ruisen vande golven vlakbij, de groene heuvels als beschermende en koesterendereuzekussens om ons heen.

Als twee verrukte kleine kinderenkijken we elkaar aan. Ons geluk is overal om ons, in stromendeovervloed. We koesteren elkaar zoals we nooit eerder gedaan hebben.We zijn jong, soepel, teder, romantisch, we beminnen elkaar inveelkleurige zwierigheid, onophoudelijk, oneindig, onmetelijk. Dehoogtepunten zijn als veelkleurig siervuurwerk en ruiken naarbloemen, de hoogte is daar waar alle wolken doorzichtig zijn en weaan alle hemelen zijn ontstegen, het genot is van een onaardseparadijselijkheid en stroomt onophoudelijk. Bedwelmend, euforisch,intens, doorvoeld, doordrongen, even aan alles wat aards isontsprongen.

Alle stromende hoogtepunten herinnerenme even aan mijn lichamelijke behoeften. Zelfs hier, in ditschilderachtige paradijs, is de banale aandrang van een iets te volleblaas te sterk om te negeren. Met een soepele, zwierige salto springik van ons onthuifde hemelbed, en zoek een ander paradijselijk plekjeom de lichamelijke nood te lenigen. Zelfs dat voelt bijna buitenaardslekker. Het geluid van het stromende en klotsende water van de zeebegeleidt me terug naar ons liefdesnest, waar mijn lief mij ligt aante kijken, met een slaperige blik.

'Laat jij de hond even uit? Ik doe nogeven mijn ogen dicht. Kijk je ook even of de kinderen al wakkerzijn?'

En weg is ze. Net als alle kleuren,geuren, euforie, bloemen, siervuurwerk, ruisende golven en hetknipogende indianenpaard. Ik hoor alleen nog het nastromen van hettoilet, waar ik zojuist mijn ochtendplasje heb gedaan.

Ontnuchterd kleed ik me aan, roep dehond, en loop naar buiten.

De buurman van tegenover is ook buiten,met zijn hond. Hij begroet ons vriendelijk, maar lijkt aan mij ietste zien. 'Alles goed buurman? Je ziet eruit alsof je een nachtmerriehebt gehad. Of was het een iets te gezellig feestje gisteren? Hahaha.Fijne dag nog!'

Voordat ik kan antwoorden loopt debuurman alweer verder. Met de hond volg ik de vaste route die we zovaak lopen. Langs een parkje, een klein stukje bos in met een vijverwaarover een houten brug loopt. Onze hond heeft zo zijn eigen plekjesvoor zijn rituelen. Vandaag is hij een beetje treuzelig. Als hij daneindelijk toch klaar is met zijn rituelen maak ik aanstalten om terugnaar huis te gaan. 'Frodo! Kom! We gaan naar huis!' Hij volgt gedwee.

Bij ons huis aangekomen blijf ik evenstilstaan. Het is toch niet verkeerd, hier te wonen. Leuk huis hebbenwe eigenlijk, met een tevreden uitstraling. Geen droomhuis, maartoch. Onze tuin ligt er netjes verzorgd bij. Geen bloemenzee, maargewoon passend bij de buurt en ons huis. Ik zie onze auto staan. Geencabrio, laat staan een huifkar met een wegschuifbaar dak. Maar hijbrengt ons altijd netjes waar we zijn moeten. Ik loop achterom, enzodra ik de achterdeur opentrek komt de geur van versgebakkenbroodjes me al tegemoet. Mijn vrouw is dus ook maar opgestaan, en isbezig een lekker ontbijt voor het hele gezin klaar te maken. Ze is erdruk mee, ik krijg in het voorbijgaan een vluchtige zoen. Mijnkinderen komen enthousiast op me afstormen. 'Papa, papa! Gaan wevandaag naar het Sprookjesbos?'

Daar hadden we het inderdaad al eerderover gehad. 'Ja natuurlijk', antwoord ik. 'We brengen dan strakseerst Frodo even naar oma, en dan gaan we naar het Sprookjesbos,kijken of we daar nog meer heksen tegenkomen.'

Die laatste woorden horen de kinderenal niet meer, ze waren al in uitzinnige kinderlijke blijdschapuitgebarsten na mijn bevestigende 'Ja'. Uitgelaten rennen ze rondjesdoor het huis.

Onze hond had zijn naam gehoord, enkwam vrolijk kwispelend naar me toe. Een zonnestraal valt door hetkeukenraam, het licht weerkaatst in de trouwring van mijn vrouw. Hetverblindt me even. Tegelijkertijd voel ik mijn eigen trouwring watwarmer worden. Glimmender. Dierbaarder. Ik knipoog naar mijn vrouw.Ze knipoogt terug. We zijn klaarwakker.

Mark & Maxime. En Geert.

2010-07-31T10:50:00.001+02:00

'Goed, het lijkt erop dat we het eenszijn. Zal ik Ruud even bellen?'

'Prima, Mark. Ik heb altijd wel gewetendat het met jou beter zaken doen is dan met Wouter. Jan Peter wordter nog wel eens gillend wakker van, vertelde hij me laatst.'

'En met Job hoeven er nu helemaal geenzaken gedaan te worden. Daar hoeft niemand wakker van te liggen, vanJob. Die kan weer lekker thee gaan drinken. Is theezakjestax trouwensgeen goed idee?'

'Geert, wat hebben we nou netafgesproken?'

'Wat bedoel je, Mark?'

'We hebben toch net afgesproken datgedogen in dit geval betekent dat jij je mond houdt.'

'In de debatten en in de media bedoeldeje toch?'

'Nee Geert, Maxime en ik bedoelen datjij vanaf nu helemaal je mond houdt. Ik was er al bang voor dat jedat niet helemaal zou begrijpen.'

'Ja, maar...'

'Geert, ik wil dit voor eens en altijdduidelijk maken. Jij houdt je mond. En je zorgt er ook maar voor datdie rare dronkelap dat voortaan ook doet.'

'Wie? Hero?'

'Ja, die! Luister. Wij willen best doenalsof, en dat dan gedogen noemen. Maar dan moet jij dus je mondhouden, en dat stelletje marionetten van jou helemaal.'

'Ja, maar...'

'Je mag best wat dingen rondbrallenover Job, dat vinden wij eigenlijk ook wel leuk. Want Job snapt er albijna net zo weinig van als jij. En wat snedige oneliners overlandsbelang, daar ben je ook wel goed in. Zolang het maar niet overde inhoud gaat. Dat zou je dus makkelijk moeten afgaan.'

'Ja, maar Mark, luister nou even!'

'Geert, wil je nou dat ik Ruud bel? Wilje nou wel of niet meedoen?'

'Ik wil meedoen!'

'Het is net als vroeger, Geert. Als jewil meedoen met een spelletje, dan moet je je aan de regels van hetspelletje houden. En Maxime en ik hebben je net de regels uitgelegd.Is dat duidelijk?'

'Ja, Mark. Als ik maar mag meedoen! Ikwil zo graag meedoen!'

'Rustig maar, Geert. Je mag meedoen.Dat hebben we net afgesproken. Ik zal de spelregels nog even voor jeop papier zetten, dan kun je ze uit je hoofd leren. Goed?'

'Ja, dat is goed, Mark. Ik beloof jedat ik ze echt goed uit mijn hoofd zal leren. Ik ga ze in mijn kopstampen.'

'Dan zit er tenminste eens wat andersin je kop dan die vodden.'

'Maxime, het is nu niet de tijd omsarcastisch te doen. Geert mag meedoen.'

'Sorry Mark, ik kon het even nietlaten. Sorry Geert, het was niet zo bedoeld.'

'Ik vind het niet erg hoor. Als ik maarmag meedoen, dan vind ik alles prima.'

'Dat weten we, Geert. Maar kun je nueven buiten gaan spelen? Dan kunnen Maxime en ik even bellen metRuud.'

'Ok. Ik ben zo blij! Ik mag lekkermeedoen! Roepen jullie me als jullie klaar zijn?'

'Natuurlijk, Geert!'

'Tot straks dan.'

'Dag Geert.'

Zelfkant

2010-07-31T00:22:00.000+02:00

Eenpaar dagen mee naar Ameland, daar kon ik natuurlijk geen nee tegenzeggen. Niet dat dat ook maar één moment in mijn hoofd opkwamtrouwens.

Ikwas teveel verbaasd, verbouwereerd dat het me aangeboden werd. Had iknooit verwacht. Ik was er ook wel een beetje emotioneel ondergeworden. De afgelopen jaren waren niet gemakkelijk geweest, en ditwas toch een soort van bevestiging dat het heel langzaam toch weer degoede kant op ging.

Daklooszijn is heftig. Heel intens. Nu, achteraf, al durf ik dat eigenlijkniet hardop te zeggen, want ik weet inmiddels maar al te goed hoe hetje kan overkomen, ben ik op de een of andere manier wel heel gelukkigmet de ervaringen die me dat heeft opgeleverd.

Ikdenk dat me dat een nieuw besef heeft gegeven, iets wat ik voorheenniet had. Toen het allemaal tegen ging zitten had ik de kracht nietom me terug te vechten, vechten voor wat me lief was. Er was ook nietzoveel meer wat me lief was.

Hetcontact met de stichting, dat was de eerste stap. Dat was ook demoeilijkste. Moeilijk om te erkennen dat je hulp nodig hebt. Dat jehet niet alleen kan oplossen.

Schaamte.Ik had altijd een makkelijk, goed leven gehad. Gestudeerd,interessant werk, vrouw, kinderen, alles was er vanzelf gekomen.

Tothet een voor een ophield.

Hetinteresseerde me allemaal niet meer. Op straat geleefd, verschillendesteden. Tot ik die krant een keer in handen kreeg. Schrijven, lezen.Er gebeurde weer wat, in mijn hoofd. Er kwam weer iets terug.Herkenbaar.

Ikheb toen ook die cursus gedaan. Accordeon. Helemaal niet mijn ding,ik ben meer iemand van woorden, lezen, schrijven, denken. Al was dater niet echt bij, op straat. Dat was overleven. Maar het leek me mooiom iets heel anders, iets heel nieuws te leren.

Ikben toen ook expres veel buiten, tussen de mensen, gaan spelen. Datgaf me op de een of andere manier ook weer het gevoel terug van detijd dat ik helemaal niks had. Dat hielp me het besef vast te houdenwaar ik het voor deed, en waar ik vandaan kwam.

Zevroegen me ook of ik eens een stukje voor hun krant wilde schrijven.Dat wilde ik wel. Al was ik wel een beetje nerveus, ik vroeg me af ofik dat nog wel zou kunnen. Iets schrijven. Gewoon proberen, zeidenze. Waarover, dat mocht ik zelf weten. Maar er was teveel om uit tekiezen. Toen dacht ik aan die film over die man die ook dakloos wasgeworden. The Pursuit of Happiness. En ik vroeg me toen af watPursuit nou eigenlijk precies betekende. Ik twijfelde aan mezelf.Gelukkig kon ik het opzoeken. Ik had niet hoeven twijfelen. Maar datwoord, die betekenis, die zette me aan het denken. Waarna het stukjezo klaar was. Ik wilde alleen mijn eigen naam er niet onder. Nogniet. Ik wilde nog even niet herkenbaar zijn. Was geen probleem.

Entoen dus ook nog Ameland, met mensen van de stichting. Geweldig,geweldige mensen ook. En het maakte meer bij me los. Meer dingen dieik misschien weer wil. Meer gaan schrijven. Lezen. Internet. Maar danmoest ik eerst een fatsoenlijke computer hebben. Het lijkt me wel watom in mijn eigen huis rustig op internet te kunnen rondkijken. Erzijn zoveel mensen die iets deden met zelf stukjes schrijven.Weblogs. Dat soort dingen. Maar om dat rustig te kunnen bekijken moetje dat thuis kunnen doen. Denk ik.

Stapjevoor stapje. Regelmaat is belangrijk. Daarom voelde het toch gek datik die zaterdag niet op mijn vaste plek accordeon kon spelen. Dat wastoch een soort ritueel, een soort uitlaatklep geworden. Niet dat ikzo geweldig accordeon speel. Het kan er mee door. De rare vorm vancontact die je dan met de mensen hebt. Mensen zijn toch vaak bang.Mensen met regelmaat, alles netjes voor elkaar. Die zien dan zomaarineens een man op straat zitten met een accordeon. Ik kan me nuvoorstellen dat dat de mensen toch aan het denken kan zetten. Mensenzien toch het liefst de herkenbare dingen.

Zoalsdie man, die me elke zaterdag heel beleefd een handje kleingeld komt brengen. Vriendelijk, goede bedoelingen. Maar ik zag toch vaak ietsvan verdriet in zijn ogen. Iets van onzekerheid. Hij keek ook vaak omzich heen. Een beetje schichtig. Ik probeerde wel eens een gesprekjemet hem aan te knopen, maar het leek dan wel of hij het te druk hadmet iets in zijn eigen hoofd. Of met om zich heen kijken. Op zoeknaar iets herkenbaars.

Ikben benieuwd of hij de krant met mijn stukje heeft gekocht. Engelezen. Ik heb speciaal gevraagd aan de mensen van de stichting ofer die zaterdag iemand met de krant kon gaan staan, op mijn plek.Omdat ik dat stukje toch ook een beetje met hem in mijn gedachten hebgeschreven. Rust, in jezelf. Dat leek bij hem te missen. Herkenbaar.Het zette me aan het denken.

Dit verhaal heeft verbanden met dit verhaal.
Weten welke? Klik, lees, en vind uit!

In de roos

2010-07-30T00:14:00.003+02:00

Het leek nog maar zo kort geleden.

Nu, vandaag, kwam het allemaal weerheel hard terug. Keihard. Als zijn klappen. En zijn trappen, in mijnribben, als ik al op de grond lag. Als hij weer eens gedronken had.Godverdomme, wat was ie dan een klootzak. En wat was ik eenongelooflijk stomme trut.

Zo lang ben ik er in blijven geloven.Zo vaak heb ik hem de hand boven het hoofd gehouden. Zo veelkutsmoesjes heb ik moeten verzinnen voor de blauwe plekken, de blauweogen.

En toch bleef ik er maar in geloven.Dat maakte het zo verschrikkelijk.

Als ik daar weer lag, mijn armen alsbescherming om mijn hoofd gevouwen. In elkaar gekropen, als eenembryo. Als hij mij trapte waar hij me raken kon. Dan waren het nieteens de trappen die het meeste pijn deden. En hij trapte hard.

Mijn tranen waren tranen van verdrietom stervende liefde. Of al gestorven liefde. Maar ik wilde er nietaan. Ik wilde niet geloven dat liefde kon sterven. En net zokrampachtig als ik me probeerde vast te klemmen aan zijn trappendebenen, zo krampachtig klemde ik me vast aan de stuiptrekkende liefde.Liefde die er, achteraf, misschien niet eens geweest was. Tenminste,niet van zijn kant. En nu, op deze dag, nu weet ik zelf eigenlijk ookwel beter. Het was geen liefde. Het was het geloof in de liefde, hetgeloof in de verwachting, het geloof in wat zou kunnen zijn, wat ikzag in zijn ogen, als hij nuchter was.

Dan zag ik het, dat het zou kunnen, dathet zo mooi zou kunnen zijn. In die peilloze diepte van zijn ogenverdronk ik vrijwillig, diep duikend in de donkere en onvoorspelbarewateren die de schat verborgen hielden.

Uit mezelf was ik niet eens bij hemweggegaan. Maar toen hij me weer eens het ziekenhuis in had getraptvonden mijn vriendinnen het genoeg. Ze hebben iedereen die er voornodig was erbij gehaald. Mijn ouders, mijn broer. En ik wilde niet.Wat ze ook zeiden. Ik wilde terug, ik wilde niet loslaten, nietopgeven.

Maar ze hadden gelijk, dat weet ik nuwel. Ik heb ze vervloekt, destijds. Ik heb ze gehaat. Voor hetkapotmaken van mijn droom, voor het vermoorden van de liefde, mijnliefde. Zelf was ik ook kapot. Alles was ik kwijt, alles. Waar moestik nog in geloven als liefde kon sterven. Of erger nog, als liefdeniet eens bleek te bestaan. Dat was mijn leven, daar had ik altijd ingeloofd, voor geleefd. Omdat ik wist dat het kon.

Dat was allemaal weg. Ik had er genoegvan. Als het toen alleen aan mij had gelegen, dan had ik hier nu nietgestaan. Dan had ik allang een stukje verderop op het kerkhofgelegen. Met zo'n veelzeggende grafsteen. Veelzeggend nietszeggend.

Maar dat is allemaal voorbij. Nu. Roos,mijn beste vriendin, degene die ik toen het meest gehaat heb vaniedereen, die ik heb vervloekt, die ik dood heb gewenst, haar ben ikzo enorm dankbaar. En ik ben haar zoveel verschuldigd. Ze wil eralleen niks van weten. Zegt ze dat ik dat ook zou hebben gedaan voorhaar. Ik weet het niet, ik denk zelf van niet. Nu wel, nu ik weet wathet kan betekenen. Als iemand er voor je is op je allerslechtstemomenten, als iemand er voor je is als je het zelf niet eens meer inde gaten hebt. Iemand die je voor de poorten van je eigen helwegsleept, de hel waaraan ik mezelf zo grondig had vastgeketend.

Dat is echte vriendschap, door merg enbeen. Dat is ook liefde. Echte liefde. Waar ik niet meer in geloofde.Die ik al naar het kerkhof gebracht had. Met zo'n vage tekst op degrafsteen. Hier Rust De Liefde. Nooit Geleerd Te Leven.

Dood, begraven, diep in de bevrorengrond, dik pak sneeuw erop. Daar lag hij dan, De Liefde. Eenzaam,alleen en verlaten. Zelfs door mij.

En toen kwam Ramon. Waar hij vandaankwam, ik snap het nog steeds niet. Ik was er niet best aan toe.Negatief, somber, zwartgallig, melancholiek, hatelijk. Dat allemaal.Maar ik leefde nog. Dat ik wat in hem zag, dat was niet zo raar. Alwilde ik er niet meer in geloven. Hij wel. Wat een engelengeduldheeft hij met mij gehad. Maar zonder de kracht en de vriendschap vanRoos was het niet goed gekomen. Ze heeft me, samen met Ramon, weergeleerd wat leven is. Dat ik weer moest durven. Weer breekbaar durvenzijn. Dat voel ik me nu ook wel, in mijn witte bruidsjurk. Maar ikvoel me ook mooi, en gelukkig. Droog houden ga ik het niet. Ik hebRoos gevraagd of ze voor ons wil zingen. Eigenlijk wilde ze niet.Maar Roos blijft Roos.

voor C.

Ik ben hier niet

2010-07-29T12:21:00.003+02:00

Al vaker had hij dat gevoel gehad. Hetgevoel er helemaal niet te zijn. Het gevoel er helemaal niet toe tedoen. Maar het was nooit zo intens geweest als nu.

Hij was opgestaan, de gebruikelijkeochtendrituelen hadden zich voltrokken. Behalve dan dat de krant erniet was. Dat kwam wel vaker voor. Het bleef echter iedere keeropnieuw bijzonder irritant. Het kostte hem elke keer weer opnieuw eentelefoontje met de bezorger, die dan ook elke keer weer zorgde dat dekrant er alsnog kwam, zij het op een veel later en veel mindergewenst tijdstip. Dit keer had hij geen zin in dat telefoontje. Hijhad het al te vaak moeten plegen. Bekijk het maar met je rotkrant.Hij nam zich voor de krant op te zeggen. Op deze manier zorgde hetwel of niet op de deurmat liggen alleen maar voor ergernis,frustratie, boosheid. Al was hij nu niet boos. Het voelde anders.

Hij besloot dan maar het nieuws viainternet tot zich te nemen. Laptop aan, koffie erbij. Hij bekeek denieuwskoppen, en er was niets bij wat hem boeide, wat heminteresseerde, wat hem wist te raken. Meer van hetzelfde. Geneuzelover politiek, over de economie, er was weer eens ergens eenvliegtuig neergestort. Hij klikte zijn mailprogramma aan. Ook niks.Behalve dan de obligate mailings en nieuwsbrieven waarvoor hij zichooit, al dan niet bewust, had aangemeld. Het gevoel versterkte zich,nam in intensiteit toe. Op zijn telefoon ook geen berichten ofgemiste oproepen. Hij keek de kamer rond. Het was stil. Opgeruimd.Schoon. Leeg. Hij voelde zich één worden met de stille leegheid vanzijn woonkamer. Het leek alsof hij in het niets oploste.

Het gevoel was herkenbaar, maar had nognooit zo echt gevoeld als nu. Hij voelde zich ineens volkomenvervreemd van de wereld om hem heen. Hij voelde zich een leeg, stilhuis, waaraan iedereen voorbijloopt zonder er acht op te slaan. Hijkeek naar buiten. Niemand op straat. Het was een grijze dag. Het leekperfect te passen bij zijn gemoedstoestand. Een dag van niets, eendag van niemand, nergens. En steeds meer, terwijl hij door het raamnaar buiten staarde, voelde hij zich minder worden. Minder zijn. Toter niets meer over was. Niemand. Leeg. Stil.

Het enige wat er nog was, waren zijngedachten. Die probeerden zich uit alle macht aan te passen aan dezojuist verworven status van hun eigenaar. Gedachten van niemand, dienergens is. Het staren in het grijze niets hielp. Zijn gedachtenwerden één. Het werden de gedachten van iemand die er niet is. Nietmeer. Onopgemerkt, onbetekenend, onbelangrijk, onbekend. Vanuit zijnnieuw verkregen status en realiteit kwam een grijs glanzend koudstalen besef opzetten. Hij was er niet meer. Hij was er misschien welnooit geweest. Maar wat geweest was, dat telde nu niet meer. Nu waser het niets, en het niets was hijzelf.

En als hijzelf niets was, wat zou hetdan nog uitmaken wat hij deed? Wat hij ertoe deed? Niets, was hetgrijs glimmende koude stalen antwoord.

Met een koude glimlach en een stalenblik trok hij de voordeur achter zich dicht. Het deed er niet toe.Zijn besef was kraakhelder. Hij liep naar het station. Eentreinkaartje kopen, wat had dat voor zin? Hij deed er niet toe. Hijstapte in de trein die hem naar een klein stadje met een prachtiguitgestrekt wandelgebied zou voeren. Bos, hei, mooie wandelpaden.

De reis duurde niet lang. Hij was nietgecontroleerd. Hij had niemand gezien die hem aandacht schonk. Datkon ook niet, want hij was er niet.

Hij liep het kleine stationnetje uit,richting wandelgebied, richting de uitgestrekte bos en heide, die hemin de verte met fletse kleuren leek te wenken. Maar dat leek maar zo,want hij was er niet. Hij liep door, zijn gedachten werden met elkestap die hij zette helderder. Het deed er niet toe. Niets wat hijdeed. Hij was er niet. Dat bood nieuwe, ongekende mogelijkheden. Hetwas geen opwinding, het was een vastberaden koudheid. Zijn glimlachwas nog steeds hetzelfde. Het bos om hem heen gaf hem, voor zover datnog mogelijk was, een nog intenser besef van zijn onbeduidendheid.Hij liep dieper het bos in. Het toch al niet felle, heldere lichtwerd gedempt door het bladerdek. Geluiden leken hier niet door tedringen. Perfect. Al deed het er niet toe.

Rustig wachtte hij. Als hij nog ietszou hebben gevoeld, dan zou het tevredenheid en berusting zijngeweest. Er was alleen de koude vastberadenheid. Door de bomen heenzag hij iemand naderen. Ondanks zijn nietsvoelende staat voelde hijzijn hart bijna ongemerkt een keer iets sneller kloppen. Daarna waser weer het kille besef. Het was een wat oudere man, die met kwieketred het uitgestrekte gebied bewandelde. Perfect. Al deed het er niettoe. Maar een grijzende oudere man, dat paste. Alsof het zo moestzijn. Het moest ook zo zijn. Deze vitaal ogende grijsaard met zijnkwieke tred had zijn leven al geleefd. Het deed er niet meer toe. Hijkwam dichterbij. Nietsvermoedend. Er viel ook niets te vermoeden. Hijwas er immers niet. Toch keek de man hem aan, toe hij dicht genoeggenaderd was. Hij zag geen blik van herkenning. Natuurlijk niet. Wathij wel zag was een blik van besef. Besef van het naderende niets.

Met een stalen greep kneep hij de keelvan de man dicht. Weerstand en verzet waren zinloos. Niets zou hemkunnen helpen. Niets hielp hem. Met de nog altijd koude blik zag hijde man het leven laten. Voelen deed hij het niet. Of toch een beetje.Toen hij het levenloze lichaam op de grond liet vallen flitste er eenglimmend koude gedachte door hem heen. Welkom bij de club.Zijn glimlach werd nog wat kouder. Hij liep met dezelfde vastberadenpas weer terug naar het station. De terugreis verliep voorspelbaar.Toch trok hij met een voldaan gevoel de deur achter zich dicht, toenhij weer thuis was. Thuis in het niets. De krant lag op de deurmat.

Te laat.

Wordt vervolgd: Heel de wereld

Laura (vervolg)

2010-07-28T10:52:00.003+02:00

Het ongeduldige vogeltje

dat zo lang

betutteld

verknuffeld

beoordeeld

veroordeeld

werd

Dat vogeltje

was

op de

dag des oordeels

opgelucht

en blij

Het blije vogeltje

mag nu

aan de wereld

laten zien

hoe mooi

ze kan vliegen

Zeilmeisje,

we hopen

op een

onbevangen

behouden

louterende

vlucht

en terugkeer

zodat

de wereld rond is.

De rechtbank in Middelburg heeft dinsdag de ondertoezichtstelling van Dekker opgeheven. Het is volgens de rechter nu aan haar ouders om te beslissen of ze solo een zeilreis rond de wereld mag maken.

De Pers: Laura 'binnen 2 weken' weg

Eerdere blog over Laura